RAP AROUND THE WORLD

Ta strona poświęcona jest rapowi z całego świata. W hip hopie siedzę ponad 25 lat, zbieram płyty i nie ściągam ich z netu - chyba, że są to nielegale. Moja kolekcja płyt sięga ponad 15.000 sztuk - muszę chyba kupić większe mieszkanie, aby jeden pokój przeznaczyć TYLKO na płyty CD :) Nie spodziewaj się linków z downloadem - na pewno gdzieś sobie daną płytę znajdziesz - nie tu. I nie spodziewaj się też wielu nowości - ostatnio hip hop śmierdzi. Spodziewaj się za to recenzji rapu z ponad 100 krajów, albumów takich bardziej znanych i takich, o których słyszysz po raz pierwszy - może po taką płytę sięgniesz? Zapraszam na podróż po świecie hip hopu.
## Na dole dodałem flagi, żeby łatwiej było znaleźć coś z odpowiedniego kraju :)
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą 1989. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą 1989. Pokaż wszystkie posty

piątek, 16 maja 2014

KNOWLEDGE IS KING - KOOL MOE DEE

Jive 1989

1. They Want Money
2. The Avenue
3. I Go To Work
4. All Night Long
5. Knowledge Is King
6. I'm Hittin' Hard
7. Get The Picture
8. I'm Blowin' Up
9. The Don
10. Pump Your Fist


    Kool Moe Dee to legenda i możesz mówić, co chcesz, jednak od pierwszych nagrań The Treacherous Three to właśnie on był tym rapperem, który przyciągał fanów do zespołu. Dzięki zespołowi zyskał fejm, co pozwoliło mu wydawać płyty solowe. 'Wiedza Jest Królem' to jego trzeci solowy album, za który zdobył złoto. Nieodłączne ciemne okulary i furażerka to jego charakterystyczne atrybuty, jednak Kool Moe Dee słynie również z niebanalnych tekstów i wybitnych storytellingów.
    Aż siedem z kawałków wyprodukował sobie sam Dee. Po jednym dali LaVaba Mallison, Pete Q Harris i rozpoczynający przygodę z produkcją Teddy Riley - obecnie niezwykle popularny bitmejker, nie tylko dla wykonawców hip hop, ale przede wszystkim dla r&b. To on jest tu odpowiedzialny za najbardziej hitowy chyba numer: 'They want money' z samplem z Jamesa Browna i Jimmy Castora. Ale i pozostałym bitom często nic nie brakuje: weźmy 'All night long', opartego na świetnym klasyku King Floyd 'Groove Me'. Jednak pamiętajmy, że to końcówka lat '80 i dopiero zaczyna się konwersja rapu z elektronicznych, oszczędnych podkładów do samplowanych, złotoerowych bitów. Tutaj mamy już wyraźny krok w stronę nowego, nie tylko u wychowanego na New Schoolu Kool Dee, ale i u Pete Q Harrisa w tytułowym kawałku, gdzie brzmią bardzo znane sample z (tradycyjnie) od Browna i KC & The Sunshine Band. Sam Harris przez wiele lat produkował dla cycastej Samanthy Fox, ale przecież z hip hopowcami też współpracował: jest twórcą hitu 'Parents Just don't understand' DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince. Pamiętajmy, że na tej płycie Dee użył wielu sampli, które upowszechniły się w latach '90 jako najbardziej popularne. 
    Kool Moe Dee to jeden z tych raperów, którzy kreowali rzeczywistość, a nie podążali za trendami. To człowiek legenda. Świetny opowiadacz, potrafił również dać niezłe bragga, jak i również zaangażowane politycznie i społecznie teksty. Tutaj akurat co najmniej połowa jest rymów bitewnych, wbrew tytułowi. Oto jak Dee przeprowadza operację na otwartym mikrofonie: 'I go to work like a doctor \ When I rock the mic you got to like \ The way I operate I make miracles happen \ Just from rappin' I'm so lyrically potent \ And I'm flowin' and explodin' \ On the scene mean I got the potential \ To make you go then chill'. Prawilnie przypominam, że to '89. Ale, skoro 'Wiedza Króluje', to przecież mamy tutaj sporo obserwacji społecznych: 'Knowledge is the danger zone \ Liars and bigots and hypocrites starAnnotatet to panic \ They get frantic power generated by the truth \ Time to educate the youth the lust for money is out of control \ Here's proof drugs always a tragic ending \ And at the risk of spending time in jail \ Caught on a bum sale \ Annotate they persist knowin' death's a risk'. Przez trzy kwadranse Dee samodzielnie zabawia nas historyjkami,  bawi panczami albo daje życiowe lekcje. Nie trzeba tu nikogo innego.
    Nie dziwota, że album pokrył się złotem - to jeden z tych przełomowych materiałów, który odcisnął się piętnem na reszcie wydawnictw. Pozytywnie oczywiście. To może nie kamień milowy, ale na pewno ważna płyta. I choć nie wszystkie kawałki przetrwały próbę czasu, flow dziś może nieco archaiczny, ale tę płytę trzeba znać.

OCENA: 4+\6


piątek, 26 lipca 2013

MUSIC MAKES YOU MOVE - TONY D

Sure Shot 1989

1. Adam's nightmare
2. Smooth shit
3. Poor seagull
4. Pockets oh yeah
5. Do the sway bob
6. Back to the fat back
7. War song
8. Get off the rhythm   feat. YZ
9. Gorgeous pie
10. Music makes you move    feat. TOO KOOL POSSE
11. Special mix
12. Take some more lessons
13. Get over here and blow me
14. Tone watcha doin
15. Bonus bird track

    Tony D to jeden z pierwszych hip hopowców, który z premedytacją wydał instrumentalną płytę rapową. Nie powinno to dziwić, bo przecież Tony Depula robił muzyke dla takich osób, jak Poor Righteous Teachers, King Sun, DJ Muggs, YZ, czy Outsidaz. To jego pierwszy album spośród co najmniej 8. Niestety, Tony D umarł w 2009 w wypadku samochodowym w wieku 42 lat.
    Jak sama nazwa wskazuje, Tony D robi muzykę, która ma Cię wypchnąć na parkiet - lub też poruszyć, choć oczywiście to pierwsze tłumaczenie jest o wiele bliższe prawdzie. Ostatnie lata dekady '80 to powolne odchodzenie od syntetycznych, nowoszkolnych brzmień, które królowały w rapie przez bez mała 7 lat. Teraz do głosu dochodzą sample, loopy i cuty. Jeszcze w latach 1988-90 pokazywały się płyty takie i takie, ale popularność tych opartych na samplach powoli przesądzała sprawę. Ludzie nie chcieli już syntezatorów i bitmaszyn, chcieli powrotu do funkowych brzmień, kawałków opartych na znanych klasykach czarnej muzyki. Dlatego producenci, chcąc sprzedać swój produkt, zaczęli grzebać w starych winylach, aby znowu tchnąć w nich życie. Tony D właśnie jest jednym z tych producentów, idących z duchem czasu. Gdyby płyta wyszła parę lat później, pewnie zaprosiłby różnych emce i mielibyśmy płytę producenką, ale w tych czasach nie było jeszcze mody featuringów. Płyty nagrywało się samodzielnie, z rzadka zapraszając innych artystów - jeśli już, to w ogóle spoza rapu: vide Run DMC (Aerosmith), Public Enemy (Anthrax), Fat Boys (Chubby Checker) i wiele innych.
    Dlatego na płycie rymów nie uświadczymy w większości kawałków - poza 'Get off the rhythm' i tytułowym kawałkiem. Są głównie bity, oparte na znanych, czasem nawet bardzo, samplach. Pamiętajmy, że w 1989 roku jeszcze nie były one ograne i zdarte, jednak nieco później, każdy z motywów przewodnich z tej płyty wykorzystywany był rocznie po kilkanaście razy co najmniej. Jedyne wokale są zazwyczaj wskreczowane, bądź puszczone z samplera. Typowe, klasyczne perkusje, znane sample, ruszające rytmy. Może czasem brakuje trochę rymów i dobrego wokalu, co sprawia, że jest to płyta już nie na imprezy, ale do puszczenia sobie w tle, kiedy nie trzeba skupiać się na liryce i można robić co innego.
    Trochę wydaje mi się, że Tony D wyprzedził swoją epokę o jakieś 5 lat. Płytę na tych bitach dałoby radę zrobić nawet w '93 i dobry emce zrobiłby na niej niezłe zniszczenie. Ale po pierwsze, mamy '89, po drugie, nie mamy prawie w ogóle emce, tylko same bity. Dzięki temu mamy płytę bardzo niszową - taką, którą zechce niewiele osób, czy to w 1989, 1993, czy 2013. Abstrahując od tego, to całkiem fajna płyta, której słucha się przyjemnie i bez znudzenia. Ja osobiście lubię.

OCENA: 4+\6