RAP AROUND THE WORLD

Ta strona poświęcona jest rapowi z całego świata. W hip hopie siedzę ponad 25 lat, zbieram płyty i nie ściągam ich z netu - chyba, że są to nielegale. Moja kolekcja płyt sięga ponad 15.000 sztuk - muszę chyba kupić większe mieszkanie, aby jeden pokój przeznaczyć TYLKO na płyty CD :) Nie spodziewaj się linków z downloadem - na pewno gdzieś sobie daną płytę znajdziesz - nie tu. I nie spodziewaj się też wielu nowości - ostatnio hip hop śmierdzi. Spodziewaj się za to recenzji rapu z ponad 100 krajów, albumów takich bardziej znanych i takich, o których słyszysz po raz pierwszy - może po taką płytę sięgniesz? Zapraszam na podróż po świecie hip hopu.
## Na dole dodałem flagi, żeby łatwiej było znaleźć coś z odpowiedniego kraju :)
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą 1988. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą 1988. Pokaż wszystkie posty

środa, 2 kwietnia 2014

AIN'T NO STOPPIN US NOW - MC'S OF RAP

Rap 1988

1. Ain't No Stoppin' Us Now
2. Domination
3. Rock 'N Roll
4. Rock Steady
5. We Can Do This
6. I Feel Good
7. This Is The Jam
8. Been A Long Time
9. C.P. Boogie

    Cool CP, Dandy D i DJ Cox to rapowe trio, jak sama nazwa wskazuje, siedzi głęboko w rapie. Ich debiutancki album wkroczył na rapowe listy przebojów na tyle, że wystąpili w jednym z odcinków Miami Vice. To podopieczni samego Luke'a ze słynnej The 2 Live Crew, choć po wydaniu dwóch albumów grupa się rozpadła.
     Całość albumu, skądinąd dość krótkiego, bo czterdziestominutowego, wyprodukowali sami członkowie grupy: Cool CP i DJ Cox. To niejako jeden z tych przejściowych albumów, pomiędzy new schoolową (nie mylić z nuskoolem) perkusją z pudełka i melodyjką z syntezatora, a powrotem do sampli i początkiem nowej, Złotej Ery. Wprawdzie perkusje są jeszcze z maszyny, ale już kawałki oparte są w większości o sample, czy wręcz całe refreny, czy linie melodyczne z różnych kawałków. Tak więc numer tytułowy jest zaczerpnięty z hitu duetu McFadden & Whitehead pod takim samym tytułem. 'Domination', znany ze wspomnianego filmu Miami Vice, posiada zsamplowaną partię gitary z AC\DC i melodię z Prince'a, 'I feel good' jedzie mocno James'em Brown'em, za to 'CP Boogie' The Jacksons. Zresztą, jest tu tego znacznie więcej, ale często ciężko po prostu rozpoznać pochodzenie sampli. Nie to jest istotne. Mamy tu kwintesencję klasycznego hip hopu: dwóch emce, dj i jego skrecze, silne perkusje, czasem nieco przyspieszone, jak przystało na Miami, z fajnymi, funkowymi samplami. I jak to w latach '80 bywało, płyta to przekrój przez style pokrewne: znajdziemy tu imprezowy hit, regałowy klimat, rap z gitarami - powinna być jeszcze jakaś pościelówa, żeby dopełnić całości.
    Dandy i CP pokazują pełne spektrum swoich umiejętności. To taki powrót do korzeni, kiedy to rap stanowił muzykę do zabawy na imprezach, a rapperzy mieli za zadanie ową imprezę nakręcać. I obaj robią tu doskonałą robotę, bo nie trzeba doszukiwać się tu ambitnych tekstów w stylu Public Enemy, czy Run DMC - MC's Of Rap grają muzę imprezową, pełną bragga, przekonania o własnej dominacji na scenie; zapewniając, że z nimi jest najlepsza zabawa. I nie ważne, czy rymują na riddimach, czy na gitarach, brzmią nadal świeżo. Prosto, ale konkretnie. 'Record after record we'll be making hits' wydaje się mottem grupy, konsekwentnie realizowanym przez wszystkie 9 numerów na płycie.
    To jedna z klasycznych płyt, które, choć dziś nieco zapomniane, powinny być znane szerze, bo warte są wysłuchania i znania. W mojej opinii, jest to jedna z ciekawszych płyt '88 i choć oczywiście przegrywa z 'By All Means Necessary' BDP, Run DMC 'Tougher Than Leather', pierwszym EPMD, Public Enemy, czy NWA, ale nadal to silna rzecz, którą bardzo lubię. I mogę polecić lubiącym stare brzmienia w rapie.

OCENA: 4+\6


sobota, 29 marca 2014

KRUSH ON YOU - FAT BOYS

Blatant 1988

1. Fat Boys
2. Human Beat Box
3. Human Beat Box Part II
4. Beat Box Part III
5. Jailhouse Rap
6. Hard Core Reggae
7. Sex Machine
8. In the House
9. The Fat Boys Are Back
10. Big & Beautiful
11. Fat Boys Scratch
12. Can You Feel It?
13. Pump It Up
14. Don't You Dog Me
15. Don't Be Stupid
16. Chillin' With the Refrigerator

    Do 1988 trzech grubaśnych rapperów miało już spory fejm oraz cztery albumy wydane i sprzedane na pniu: dwa złote i jedna platyna. Jednak tutaj zebrano kawałki z trzech pierwszych, nagranych dla Sutra Records, bo czwarty krążek wyszedł już dla Polydora. Jest to swego rodzaju 'the best of' zespołu The Fat Boys na przestrzeni czterech pierwszych lat działalności.  
    Na płycie zebrano nagrania z lat 1983-87, dlatego musi być jasnym, że to jest czysty oldschool. Są to równocześnie numery, które wywindowały Grubasów na szczyty popularności. O podkłady zadbali tutaj znany raczej z robienia muzyki dla mało rapowych zespołów, takich jak Cameo i Level 42 - Dave Ogrin oraz legenda rapu, Kurtis Blow. To w większości  bardzo oszczędne bity, oparte na samej perkusji i drobnym melodyjkom z syntezatora - wówczas nie używało się jeszcze sampli, co najwyżej cuty, zapętlone kawałki jakiejś funkowej płyty, i do tego rymowali emce. Fat Boys wybijali się spomiędzy tłumu tym, że mieli Buuf Love aka Human Beat Box'a - rappera i jednego z pierwszych na świecie bitboxerów, którego popisy możemy znaleźć w trylogii pod tytułem 'Human Beat Box'. Oczywiście, nie da się zrobić całego albumu na samej perkusji, żeby to jakoś brzmiało - nawet na początku lat '80. Dlatego oprócz tego, mamy tu piosenki oparte np. na 'Jailhouse rock' Elvisa Presleya, czy na 'Sex machine' Jamesa Browna, zainspirowane reggae (czyli na dobrą sprawę raggamuffin) oraz zawierające melodyjki, które przeszły już do kanonu, jak w 'Can you feel it?'. W ogóle, są tu zebrane same hity, które każdy fan rapu powinien znać.
    Prince Markie Dee, Buff Kove i Kool Rock-Ski zdobyli sobie serca fanów szczerością i jowialnością, typową dla osób otyłych. Po prostu jechali na swoim wyglądzie i przekuli go w sukces - nie skończyło się to dla wszystkich najlepiej, bo Buff Love zmarł na atak serca, ważąc 204 kilo... Ale póki co, ich styl to przede wszystkim bragga, jedzenie i wyrywanie lasek na swoją tuszę - w imię zasady, że misie są najlepsze. Ich teksty są sympatyczne, dowcipne i od razu czuć, że to niezłe chłopaki, lubiące zabawę i masz ochotę ruszyć z nimi na melanż. Poza tym, prawilnie przypomnę, Fat Boys to zespół, którego dużym fanem był Notorious BIG. Ok, flow i technika mogą być archaiczne, ale to nie znaczy, że Fat Boys byli słabi - to sam szczyt sceny, Grubasów stawiano obok Grandmaster Flash, Whodini, Run DMC, czy współpracującego z nimi Kurtis Blow.
    Może to trochę z sentymentu, bo wszak kiedy zaczynałem swoją przygodę z rapem w połowie lat '80, to jednymi z pierwszych kaset, jakie miałem, to właśnie Fat Boys i należały one do moich ulubionych. Przyznam, że ich pierwsze trzy płyty, plus 'Crushin', znam niemal na pamięć. Jakkolwiek ktoś mógłby powiedzieć, że to rzecz z epoki dinozaurów, ja powiem, że to legendy i jedne z osób, które kształtowały kulturę hip hop. Wyborny zbiór traków!

OCENA: 5\6 


środa, 24 kwietnia 2013

LONG LIVE THE KANE - BIG DADDY KANE

Cold Chillin 1988

1. Long Live The Kane
2. Raw (remix)
3. Set It Off
4. Day You're Mine, The
5. On The Bugged Tip    feat. SCOOB LOVER
6. Ain't No Half Steppin'
7. I'll Take You There
8. Just Rhymin' With Biz    feat. BIZ MARKIE
9. Mister Cee's Master Plan    feat. MISTER CEE
10. Word To The Mother (Land) (extended remix)

    Jeden z najlepszych debiutów w historii, jeden z tych emce, którzy mieli kolosalny wpływ na rap, jeden z wiecznych klasyków hip hopu... Big Daddy Kane. Człowiek legenda - a ilu młodych fanów rapu o nim słyszało? Wstyd. Kane to człowiek, który kreował grę na początku Złotej Ery. Jego debiutancka płyta w zestawieniach poważnych pism muzycznych plasowana jest wciąż na samym szczycie.  
    Marley Marl już wtedy był bardzo aktywnym producentem, stawał się coraz bardziej znany. Rapowe produkcje pod koniec lat '80 charakteryzowały się raczej oszczędnym brzmieniem - szybka perkusja z bitmaszyny oraz sample z najjaśniejszych kawałków soulu i r&b. Marley Marl miał wówczas straszną jazdę na Jamesa Browna i właściwie w każdym kawałku są jakieś sample z Ojca Chrzestnego soulu. Oprócz tego znajdziemy tu The Meters, Quincy Jones'a, Jackson 5 i wiele innych. Osoba, która słucha dużo czarnej muzyki, zapewne rozpozna większość z sampli na tej płycie, zresztą, sporo z nich wykorzystanych jest do zdarcia na rapowych płytach.
    Płyta okazała się klasykiem nie z powodu bitów, ale dla samego Kane'a, który okazał się niszczyć mikrofon w praktycznie każdym kawałku. Mówi na płycie o typowych rzeczach, jakimi zajmowali się wówczas rapperzy: bragga, afrocentryzm i kobiety. Sporo cytatów z tej płyty pojawia się do dziś, wkatowane czy to w refreny, czy w zwrotki, czy na płytach turntablistycznych. Weźmy fragment z 'Rhymin with Biz': 'We gonna end it like this in the place ya'll. It's like this yall, and you don't stop. Now, the name Kane is superior to many people; It means king asiatic nobody's equal. I hate to brag, but damn I'm good! And if mics were a gun, I'd be Clint Eastwood. And if rap was a game, I'd be mvp: Most valuable poet on the m-i-c. And if rap was a school, I'd be the principal. Aw fuck it, the Kane is invincible. To be specific, I may die one day But my rhymes will remain like a heiroglyphic' - te wersy pojawiały się w tylu kawałkach innych wykonawców, że ciężko zliczyć. A to tylko połowa jednej zwrotki! Oprócz Kane'a na majku znajdziemy jego prawą rękę, tancerza obdarzonego skrzekliwym, nosowym wokalem: Scoob Lovera, szalonego Biz Markiego i poza rymowaniem znalazł się tu dj Mister Cee, który otrzymał jeden kawałek na cięcie wosku. Bez emfazy rzec można, że to biblia hip hopu.
    Naprawdę, to jeden z najważniejszych albumów w historii. Nowa jakość rymów, pancze, przy których słuchacze łapali się za głowy - Kane wspiął się na wyższy poziom. I rozwalił. Może płyta nie do końca wytrzymuje próbę czasu, ale lirycznie to nadal majstersztyk.

OCENA: 5-\6 


wtorek, 1 stycznia 2013

DO WE CONNECT - BOY WHITE

RCA 1988

1. Meet My Beat         
2. Uh-Oh, Here We Go         
3. What U Lookin' At          
4. Leslie         
5. There Goes The Neighborhood          
6. Do We Connect         
7. Ugly         
8. Get Back      
9. Uh-Oh, Danny Dan (Reprise)

    Boy White to jedna z pierwszych prób wprowadzenia białego rappera (no, takiego śniadego, rzekłbym) na rynek rapowy. Oczywiście, byli już Beastie Boys, ale to trochę inna jazda. 'Do We Connect' zostało wydane przez majorsa na cały kraj, ale... odzew był na tyle znikomy, że pozostał on jego jedynym albumem i Boy White po prostu przepadł w czeluściach. Obecnie jego płyta to niejaki rarytas, nawet nie wiem, czy wydana została na CD - ja mam winyl, kupiony w jakimś second handzie w Berlinie za grosze. 
    Za produkcje odpowiedzialni są bracia Tunde Ra Aleem i Taharqa Aleem, znani z wielu pojedynczych produkcji na różnych płytach, a także hurtowej ilości dla duetu Too Nice. Skoro są to lata '80, to naturalnie możemy spodziewać się perkusji z beat maszyny, oszczędnych dźwięków i melodii, generowanych w większości z syntezatorów, choć zdarzą się już pierwsze numery samplowane, które oznaczają zmierzch Nowej Szkoły (bo przypomnę, że Old School to lata '79-81 -  czyli te pierwsze nagrania. To, co po nich nastało, to już Nowa Szkoła, a w 1989 weszła Złota Era, która trwała gdzieś do '97 - dla uproszczenia można przyjąć, że do końca wieku XX). Oprócz tego, standardowo, mamy jeden ostrzejszy, gitarowy trak. Czyli wszystko, jak trzeba.
    Boy White nie został okrzyknięty objawieniem Białej części hip hopowej społeczności. Trochę wzoruje się na LL Cool J, ale nie zawsze nadąża za bitem. Niektóre teksty też są płytkie, ale znajdziemy tu popisy bragga, coś o kobietach (lokalny przebój 'Leslie'), trochę opowieści z dzielnicy (There Goes The Neighborhood), trochę ostrej jazdy na tytułowym kawałku... Ogólnie nic dziwnego, że chłopak przepadł bez wieści już po debiucie - w 1988 roku wyszły, przypomnę, takie kamienie milowe jak Public Enemy (It Takes A Nation), EPMD ('Strictly Business'), NWA ('Straight Outta Compton'), Boogie Down Productions ('By All Means Necessary'), Eric B & Rakim ('Follow The Leader'), Biz Markie ('Goin Off'), Eazy E ('Eazy Duz It')... Muszę wymieniać dalej?
    'Do We Connect' to taki rzemieślniczy wyrób końca lat '80. Jest wszystko, co powinno być na tego typu płytach. Kawałek z gadaniem, kawałek romantyczny, kawałek o kobietach, trochę gitar, popisy DJa, trochę socjologii... Ale szefowie wytwórni płytowej nie zorientowali się, że te trendy wychodzą już z mody. Gdyby ten album wyszedł w 1985... Ale nie wyszedł i nie ma o czym gadać. Dla kolekcjonerów.

OCENA: 2\6