RAP AROUND THE WORLD

Ta strona poświęcona jest rapowi z całego świata. W hip hopie siedzę ponad 25 lat, zbieram płyty i nie ściągam ich z netu - chyba, że są to nielegale. Moja kolekcja płyt sięga ponad 15.000 sztuk - muszę chyba kupić większe mieszkanie, aby jeden pokój przeznaczyć TYLKO na płyty CD :) Nie spodziewaj się linków z downloadem - na pewno gdzieś sobie daną płytę znajdziesz - nie tu. I nie spodziewaj się też wielu nowości - ostatnio hip hop śmierdzi. Spodziewaj się za to recenzji rapu z ponad 100 krajów, albumów takich bardziej znanych i takich, o których słyszysz po raz pierwszy - może po taką płytę sięgniesz? Zapraszam na podróż po świecie hip hopu.
## Na dole dodałem flagi, żeby łatwiej było znaleźć coś z odpowiedniego kraju :)
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą waszyngton. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą waszyngton. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 26 maja 2014

THE TIME IS NOW - B.G. THE PRINCE OF RAP

Dance Pool 1994

1. Can't Love You
2. The Colour Of My Dreams
3. Can We Get Enough? 
4. Round And Round   feat. CHI CHI ORDU
5. Rock A Bit
6. Walk Over The Rainbow   feat. CHI CHI ORDU
7. The Dancer
8. Miles Away  
9. Wanna Be Free  
10. Can We Get Enough? (Remix)
11. This Is How We Do It 
12. Bring You The Funk Bac

     Pisząc tu o rapie ze wszelkich stron, nie mogę się oprzeć wrzucaniu tu czasem postów o rapie mniej oczywistym, jakim jest np. Euro Dance: niezwykle popularny w Europie nurt, łączący rap z muzyką dance. Owa muzyka święciła triumfy na początku lat '90 i B.G. The Prince Of Rap był jednym z jego czołowych przedstawicieli. Jest to Amerykanin, który przyjechał na misję do Niemiec z wojskiem i tutaj został - po odsłużeniu armii zaczął nagrywać i zyskał sporą popularność w europejskich klubach. 'The Time Is Now' to jego drugi album po przebojowym 'The Power of Rhythm', jednak ta płyta nie osiągnęła takiego sukcesu, jak debiut. 
    Jam El Mar to jeden z najbardziej znanych producentów w Niemczech - ale producentów nie hip hopowych, ale house'owych, znany zresztą z zespołu Jam & Spoon, popularnego w latach '90. Pomagał mu niejaki Stefan Benz, współprodukujący większość kawałków, a 'Wanna be free' zrobił samodzielnie. To dość typowa muzyka euro dance: dokonała do klubów, zresztą robiła przecież furorę nie tylko w głośnikach, ale i na parkietach. Wszak do tego została stworzona. House'owe tempa i perkusje, plus wygenerowane z syntezatorów melodyjki doskonale sprawdzały się na dyskotekach. Zwłaszcza takie hity, jak 'Colour Of My dreams', który sięgał szczytów list przebojów w 1994 roku. Mamy tu zatem bity nieco rąbane, muzykę prosto z syntezatora - typowo taneczne rytmy. W latach '90 to brało dość mocno, dziś nieco ochłodło. Ciekawie prezentuje się głownie ostatni kawałek, który zrobiony jest w klimacie typowego nowojorskiego rapu, z samplami i dobrym rytmem. 
    Pseudonim Książę Rapu jest pewnie nieco przesadzone, ale amerykański rapper w Niemczech mógł sobie pozwalać, zwłaszcza na polu euro dance. Choć z drugiej strony zadziwiające jest, że ci wszyscy rapperzy na europejskim rynku dance radzili sobie całkiem nieźle - tak jak BG. Natomiast na pewno żaden z nich nie był wybitnym tekściarzem, rapując zazwyczaj w temacie trzech rzeczy: muzyki, miłości bądź problemów świata. 'When you fall in a deep sleep \ Let me be the one that you seek \ Make you dream pleasant things \ Thoughts of love as angels sing  \ Make you see a clear blue day \ Watch the sun shine our way'. Ot i poezja. Jako rapper BG się sprawdza, bo jego flow i technika jest całkiem poprawna, jednak teksty są lekko discopolowe. Ale nie chodzi tu przecież o ciężki przekaz - to muzyka do tańca. Rap od BG, śpiewane refreny przez wokalistkę, obdarzoną miłym głosem... Zagłębiać się nie należy.  
    Pierwsza płyta BG wywarła na mnie ogromne wrażenie, znam ją bez mała na pamięć, miałem na kasecie (pirat z MG! A jak!), mam na CD oryginała i co jakiś czas powracam. Do 'The Time Is Now' powracam rzadziej, bo nie jest to wielki przebój, pomijając sentymenta do 'Colour of my dreams'. Dla fanów prawdziwego rapu zostaje 'Bring you the funk bac', gdzie rzeczywiście BG przywraca funk do tej dyskotekowej masy. 

OCENA: 3\6


czwartek, 26 września 2013

THE POWER OF RHYME - KID SENSATION

Nastymix 1992

1. Intro/The Ballers Back     
2. Ain't A Damned Thing Changed     
3. Who Can Get As Lyrical     
4. Comp Stompin'     
5. Bass Test   
6. The Weekend      
7. Rollin' With The Posse    feat. L1D, MC LINN    
8. The Way I Swing     feat. KEN GRIFFEY JR.   
9. A Word From J-Bass      
10. Kid's Groove      
11. The Power Of Rhyme      
12. Rap To You      
13. The Emerald City      
14. She's Fake      
15. Ride The Rhythm      
16. Dollars & Sense      
17. Unstoppable      
18. Stan's Groove

    Mam wrażenie, że młodzi fani rapu nie będą mieli pojęcia o kogo chodzi, nawet jeśli powiem, że to koleś Sir Mix-A-Lot'a, człowieka, który dźwignął jego karierę i pozwolił zaprezentować się mu u siebie na płycie. Możesz go nie znać, ale sprzedał w karierze ponad milion krążków, prowadził swego czasu Yo! MTV Raps, czy Rap City na BET. Przed sobą mamy drugi album Kida, którym ustalił swoja pozycję na rynku.
    Kid Sensation jest na tyle zdolny, że potrafił wyprodukować sobie znakomitą większość kawałków na płycie, tylko dwa traki oddał DJ Ace'owi. Czasem wspomagał ich znany ze współpracy z NWA DJ Train, oryginalnie z grupy CPO. Jest to muzyka o korzeniach w tzw. Bass Music, czyli z głębokim huczącym basem na granicy słyszalności, czasami poparta lawinową ilością skreczy. Oczywiście, wszystko opiera się o sample, wokół których budowane są kawałki - są to czasem nawet dość znane klasyki, natomiast w części piosenek żywą gitarę dograł  Stan "The Guitar Man" Jones, który obsługiwał swego czasu swoim 'wiesłem' całe Zachodnie Wybrzeże. Podsumowując, muzyka jest ok, choć bez szału.
    Kid zaś, jest dużo lepszym emce niż tekściarzem. Owszem, posiada styl i flow, pamiętam go przede wszystkim z kawałka Sir Mix-A-Lot'a 'Posse on Broadway', z zapadającymi w mózg wersami 'Me and Kid Sensation are far away from home \ In the black Benz limo with the cellular phone' - był to rok 1988. Kid rymuje na każdy w zasadzie temat: od kasy, przez głupie laski, aż do głównego tematu: Waszyngton i bragga. Kid reprezentuje Szmaragdowe Miasto i daje się zaprezentować również mniej znanym raperom ze swej miejscówki, ba, a nawet rymuje u niego jeden z lepszych baseballistów, Ken Griffey Jr. o pseudonimie The Kid, który wówczas grał w Seattle Mariners. Wszystko brzmi dość porządnie, ale trochę bez wyrazu.
    Płyta zrobiła zamieszanie głównie w okolicach Waszyngtonu, jest całkiem ok, ale... po prostu OK - to dwie literki, które doskonale określają ten album. Nie ma tu Sir Mix-A-Lot'a, na którego wówczas liczyłem, jest parę niezłych kawałków i wiekszość zwyczajnych... Ot, kolejny rap album ze Złotej Ery.

OCENA: 3+\6


niedziela, 4 listopada 2012

DARK RITUALS - DJ FIRE & J.BLAQUE

Infamous 6 2010

1. Enchantment (Intro)
2. Demonic Entity   feat. LORD INFAMOUS
3. They Will Repent 2
4. Killer Call (Skit)
5. Aint Killin ‘Shit
6. Reckless    feat. LA CHAT
7. Lurking In The Shadows
8. Alcohol Poisoning
9. Interlude
10. Stick Em Up Buck Em Down    feat. KOOPSTA KNICCA
11. Make You Wish 2
12. 16 Shots   feat. MC MACK
13. Crazie In The Club
14. Learn Or Burn
15. Show Me
16. Aint A Thang    feat. K-ROCK
17. Deadly Sins
18. Ritual Sacrifice
19. Holocaust  feat. MC MACK, PRIME EVILZ FAMILY, DA EVILLIST, LADY MURDA, CAPPITAL

    Waszyngtoński duet DJ Fire i J.Blaque mało ma wspólnego z muzyką zachodniego wybrzeża. Chłopaki zdecydowanie kolaborują z Memphis i Three 6 Mafia, prezentując tamtejszą odmianę horror core'u. Wprawdzie koledzy nie są już kolegami i nagrywają na siebie dissy o długości 10 minut, ale co tam, póki co, wydali swój pierwszy album w wytwórni u Lorda Infamous z Three 6.
    Jaka może być muzyka robiona przez obóz z Memphis? Miliardy hi-hatów na sekundę, pudełkowate i plastikowe werble, nawała niepokojących dźwięków z syntezatorów - wszystko to ma Cię wpędzić w nastrój zdenerwowania i zagrożenia jak stado cykających demonów. Nie kłócę się, ma to swój klimat, aczkolwiek zdaję sobie sprawę, że dociera to do całkiem wąskiego grona wielbicieli, zwłaszcza w Polsce. Bo ręka do góry, komu podobają się demoniczne opowieści na cykających bitach?
    Jeszcze, żeby to było naprawdę przerażające, ale teksty kolegów zazwyczaj wywołują uśmiech politowania na twarzy: 'zatrucie alkoholowe, ojej, co ja piłem, już nie bedę pił takich wynalazków, demony, łaaaa'. Kurwa litości. Całe szczęście, że zaprosili na płytę starych wyjadaczy z Memphis, bo ci przynajmniej wiedzą, co się robi z majkiem i jak wywołać napięcie (nie przedmiesiączkowe bynajmniej). Lord Infamous łupie wyraźnie dzielonymi wersami po głowie, La Chat ubarwia kawałek swoim wysokim głosem, Koopsta Knicca (pomimo idiotycznego po polsku nazwania) to mistrz klimatu i horroru, a cała brygada w ostatnim kawałku to... całkiem ciekawa rosyjska diaspora w amerykańskim rapie, robiąca horrorcory po swojemu.
    Płyta waszyngtońskich raperów to kąsek smakowity dla fanów horrorcore z Memphis. spodoba się każdemu miłośnikowi Three 6 Mafia i okoliczności. Gorzej, że takich fanów u nas nie ma wielu - powiedziałbym, że wręcz znikoma ilość... Dla normalnych ludzi rzecz mało zjadliwa...

OCENA: 3-\6