RAP AROUND THE WORLD

Ta strona poświęcona jest rapowi z całego świata. W hip hopie siedzę ponad 25 lat, zbieram płyty i nie ściągam ich z netu - chyba, że są to nielegale. Moja kolekcja płyt sięga ponad 15.000 sztuk - muszę chyba kupić większe mieszkanie, aby jeden pokój przeznaczyć TYLKO na płyty CD :) Nie spodziewaj się linków z downloadem - na pewno gdzieś sobie daną płytę znajdziesz - nie tu. I nie spodziewaj się też wielu nowości - ostatnio hip hop śmierdzi. Spodziewaj się za to recenzji rapu z ponad 100 krajów, albumów takich bardziej znanych i takich, o których słyszysz po raz pierwszy - może po taką płytę sięgniesz? Zapraszam na podróż po świecie hip hopu.
## Na dole dodałem flagi, żeby łatwiej było znaleźć coś z odpowiedniego kraju :)
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą francja. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą francja. Pokaż wszystkie posty

środa, 2 lipca 2014

FIDELE A MOI-MEME - STE STRAUSZ

XIII Bis 2005

1.Futur Du Rap
2.FideLe A Moi Męme   feat. PEGGUY TABU
3.Toutes Ces Femmes
4.Tueurs NéS    feat. JOHN GALI
5.Renaissance
6.Ma Vie
7.Tu Rentres Pas    feat. DOUDOU MASTA
8.Pour L'argent    feat. ALIBI MONTANA
9.La Flemme   feat. AC
10.Sexe Opposé
11.Les Mots Qui Suffisent    feat. OZ TOUCH
12.Le rap est ma vie
13.Ninety Nine
14.Une DéCennie    feat. PRINCESS ANIES, K-REEN

    Kim jest Ste Strausz? To jedna z tych francuskich, zaangażowanych społecznie i politycznie rapperek, działająca na scenie od prawie 20 lat. Ma na koncie 4 albumy solowe, z których przed sobą mamy trzeci. Skoro było niedawno o rapperece hiszpańskiej, to niech będzie i francuska, czemu nie?
    Większośc bitów wyprodukowali tu Oz Touch (znany z płyt takich tuzów sceny francuskiej, jak Sniper, Booba, Mac Tyer, czy Lino) i koleżkowcy Ste z Underground Mafia, DB & Kortex Chorus. Są tu także w pojedynczych trakach Sulee B Wax, Zeeno i Serge. Jaka więc jest ta muzyka? Hipnotyczna, nowoczesna, ale broń Boże nie trapowa, czy nuskulkowa. Producenci dali tu podkłady, w których syntetyczne brzmienie łączy się z klasycznym hip hopem, ale dodatkowo dołączają arabskie melodie i różnorakie wschodnie instrumenty, co dodaje swoistej egzotyki całości brzmienia. To taka wypadkowa arabskiego klubu z nowojorską potańcówką - przecież w kawałku 'Le rap est ma vie' podkład muzyczny oparty jest wyłącznie na bitboksie, wraz ze skreczami wykonanymi ustami. Wyglądać to może nieco dziwacznie, ale robi spore wrażenie - przynajmniej na mnie zrobiło. Tempo bywa różne, od wręcz tanecznych kawałków, po wolne, melancholijne, ale przynajmniej nie jest nudno i czasem człowiek ma oddech. 
    Ste Strausz ma niski głos, ale nie tak ciepły jak Bahamadia, raczej ostry, który przy tym flow (dobrym skądinąd), chłoszcze niczym batem po uszach. Często zastanawiam się, jak to się dzieje, że amerykańskie, francuskie, hiszpańskie, czy nawet niemieckie rapperki mogą mieć świetny głos, płynący flow i dobre teksty i gdzie u nas są takie kobiety? Strausz jest właśnie jednym z takich przykładów - utalentowana, nie obdarzona piskliwym wokalem, dobrze płynąca po bitach i do tego potrafi zaśpiewać. Jak już wspomniałem, to rapperka walcząca, która ma wiele do powiedzenia o sytuacji emigrantów we Francji, na przedmieściach. Porusza również problemy kobiet w społecznościach o różnym pochodzeniu, sąsiadujących ze sobą w blokach w podparyskich miasteczkach. Poza tym, trochę opowiada o muzyce rap we Francji - z jej własnej perspektywy, ale i komentuje zgryźliwie to, co dzieje się na scenie. Nie ma tu wielu rapujących gości - większość śpiewa. Ale jest Doudou Masta, jest również Princess Anies - bodaj najlepsza francuska rapperka.
    To mniej znana wykonawczyni w Polsce, a szkoda, bo jej trzeci album jest naprawdę świetny i bardzo lubię do niego wracać. Nie ma tu słabego numeru - mogą być zaledwie średnie, ale takich jest może ze 2-3. Są również prawdziwe bangery, arabskie klimaty, bitboksy, odrobina refrenów r&b... Bardzo dobra jazda.

OCENA: 5-\6 


wtorek, 11 lutego 2014

OMBRE EST LUMIERE (VOLUME UNIQUE) - IAM

Delabel 1995

1. Ombre Est Lumiere    
2. Le Feu (Prodigal Edit)    
3. Cosmos    
4. Le Dernier Empereur    
5. Contrat De Conscience    
6. Une Femme Seule (Remix)    
7. L'Aimant    
8. Le Repos C'Est La Santé    
9. Sachet Blanc (Remix)    
10. Le Shit Squad    
11. Le Soldat    
12. Reste Underground    
13. Je Ne Veux Plus Voir Personne En Harley Davidson    
14. J'Aurais Pu Croire    
15. Je Danse Le Mia (Le Terrible Funk Remix Radio Edit)

    Czy prawdziwemu fanowi rapu trzeba przedstawiać grupę I AM? Klasyka francuskiego hip hopu, zespół, który wywarł podobny wpływ na scenę europejską, co Wu Tang na amerykańską. Shurik'n, Akhenaton, Imhotep, Kephren i DJ Kheops stworzyli nową jakość. Przed sobą mamy ich drugi album - reedeycję w zasadzie, bo pierwszy 'Ombre Est Lumiere' wyszedł jako podwójny, jednak rok później skrócono go do jednego krążka, zostawiając to, co najlepsze. Sprzedano ponad pół miliona egzemplarzy i zaczęła się oszałamiająca kariera I AM - razem i osobno.
    Muzycznie zespół nie stworzył jeszcze niczego wyjątkowego na swoim drugim albumie. To typowo klasyczny hip hop, oparty na samplach z soulu, funku i disco z lat '70 i '80. W sumie nic dziwnego, kiedy w produkcji wspomagał zespół Nick Sansano, który maczał palce w płytach Public Enemy, K-9 Posse, czy Disposable Heroes Of Hiphoprisy - że wymienię tylko tych w klimacie, bo przecież Sansano współtworzył również m.in. dla Sonic youth, Ofra Haza, Manic Street Preachers, czy nawet Queen. W samym zespole za produkcje odpowiedzialni są Imhotep, Kheops i Kephren i razem cała czwórce udało się stworzyć wybuchową mieszankę, która okazała się prawdziwą bombą. Mamy tu uliczne bity z głębokimi basami, odczuwalnymi w trzewiach, sporo sampli z funkowych rzeczy, ale również twórcy zaczęli eksperymentować z muzyka poważną, symfoniczną i innymi gatunkami, rzadziej do tej pory wykorzystywanymi w rapie. Nie stronili jednak wcale od klasyki disco z lat '70, bo przecież singiel, który utorował im drogę do sukcesu, to był 'Je danse le mia', oparty na kawałkach George Bensona i Eddie Kendricksa. To dość twarda, hardkorowa jazda, nowojorski bumbap przepuszczony przez francuską mentalność i geniusz członków I AM.
    Akhenaton, Shurik'n i Freeman to mocno zaangażowani społecznie emce. Wszyscy trzej mają świetne flow, doskonałe głosy i odpowiedni ogień w głosach ('Le feu'). W ich tekstach, bardzo często mówią o polityce, rasizmie i religii - przecież nawet singlowy 'Je danse le mia' wcale nie jest zaproszeniem do tańca tak dosłownie. Wszystko zawoalowane jest w przeróżne historie ze starożytnego Egiptu, czy wręcz Afryki, zresztą, sami członkowie zespołu przyjęli imiona wprost z Egiptu - no, poza Shurik'nem, zafascynowanym z kolei Japonią. Tu pełno jest odniesień do islamu, który okazuje się być niezwykle ważnym askpektem życia dla członków I Am, mającymi w żyłach bardzo różną krew: Akhenaton włosko-muzułmańsko-francuską, Shurik'n z Madagaskaru i okolicznych wysp, Kheops fancusko-hiszpańską, Imhotep algierską. I ten cały tygiel łączy się na Marsie - czyli po prostu w Marsylii, ale tak, czy siak, to bardzo złożony kosmos.
    Ta płyta otworzyła rynek francuski na hip hop. Szlaki przecierali NTM, czy MC Solaar, ale uderzenie I Am dopiero wywaliło wszelakie drzwi i zapoczątkowało boom na rap. Uliczny hymn 'Le shit squad', piętnujący policję, 'Cosmos', czy singlowy hit 'Je danse le mia' znali wszyscy. To jedna z legendarnych płyt, nie tylko francuskich, ale w ogóle ważna dla światowego rapu.

OCENA: 5-\6


wtorek, 31 grudnia 2013

L'ESQUISSE VOL.2 - KENY ARKANA

Because Music 2011

1. Buenos Dias
2. J’arrive Du Monde De Demain
3. Marseille   feat. KALASH L'AFRO, RPZ
4. V Pour Verites
5. Je Passe Le salut
6. Hors Game
7. Eleve Toi    feat. ERIAH
8. Au Milieu Du Chaos
9. Freestyle Du Maquis
10. A La Vibe & Mektoub
11. Nature Sauvage
12. Petit Soldat
13. Planquez Vous
14. Les Murs Se Resserrent   feat. PAPS, LE GONZ
15. Simple Constat     feat. MENA, OUTLAW, KALASH L'AFRO
16. Une Decennie D’un Siecle
17. Old School Dedicace
18. De L’opera A La Plaine 2   feat. LE SECTEUR
19. A L'ombre Des Jugements
20. Odyssee D’une Incomprise

    To juz szósty album tej zaangażowanej politycznie francuskiej (w zasadzie francusko-argentyńskiej) rapperki, tytuł brzmi 'Szkic Tom 2' - ale to po prostu followup do jej drugiego albumu w karierze, zatytułowanego po prostu 'L'Esquisse' - czyli Szkic. To tak naprawdę mikstejp, ale w większości z nowymi, pełnoprawnymi kawałkami, które mają być zajawką jej spodziewanego już od ponad roku, nowego albumu.
    Wiadomo, że mikstejpy rządzą się własnymi prawami, dlatego pewnie znajdziemy tu zatrzęsienie producentów, z czego większość zupełnie mi obca. No bo jest Damny, zajmujący się raczej trip hopem i rockiem, jest End2end (robi bity dla Le 3eme Oeil, Mokobe, Scred Connexion), są Niemcy Gee Futuristic, znany z muzyki dla Flera, ale i Matta Pokory, Bushido, czy Soprano oraz producent i rapper Shuko, który produkował też dla Amerykanów Outerspace, czy Doujah Raze, znany wszystkim Manu Chao, no i jest jeszcze Wealstarr, znany z płyt TLF, Rohff, Mac Tyer, Salif, Kool Shen i dziesiątek innych. Poza nimi to Cello, Riké, Cori, Greg K, Soulchildren (co za bit [9]!!), Nockpi, Tibo Lanza, Djimi Finger i Jr. Pole Prod. To w większości dość klasyczny, francuski rap, do którego zdążyliśmy się przyzwyczaić już dawno temu. Soczyste brzmienia, sprytnie poukładane smyki, złączone z innymi instrumentami - to wszystko kiwa głową i wpada w ucho. Większośc podkładów, biorąc pod uwagę mnogość producentów, jest bardzo spójna i nawet podobna, choćby klimatem, ale znajdą się tu kwiatki elektro - drum'n'bass w 'A La Vibe & Mektoub' (Damny), czy karaibskie rytmy w 'Nature Sauvage' (Manu Chao i bracia Amokrane). 
    Keny jest bardzo sprawną emce, można by sobie pomarzyć, żeby nasze rapperki operowały majkiem choć w połowie tak dobrze... Poza świetnym flow i techniką, Keny Arkana ma dużo do powiedzenia. Nie każdy musi się zgadzać z jej słowami, ale mówi ona, bądź co bądź, o rzeczach ważnych. To aktywna działaczka antyglobalistyczna, więc usłyszysz tu mnóstwo wersów, ganiących wszechobecne jednoczenie, strefę Schengen, jedną walutę i mnóstwo innych niedorzeczności. Zresztą, Arkana nie zajmuje się li tylko globalizacją, sprząta również na swoim lokalnym podwórku. Potrafi mówić z taką samą pasją o miłości, jak o durnych politykach, czy szczerości w muzyce hip hop. Towarzyszy jej tu garść rapperów, w większości lokalnych i mniej znanych, może poza Le Secteur i członkiem Berrety, Kalash L'Afro. Swoją drogą, Francuzi mają coś w sobie (może to język?), że ciężko tu znaleźć słabego rappera - nawet wśród jakiś lokalnych nołnejmów... Francuski rapper może być nieciekawy, ale nie słaby...
    Fajny wstęp do płyty, której na razie ciągle nie ma... W każdym razie, nie przypominam sobie słabego albumu od Keny - nawet jeśli jest to tylko 'Szkic'. To jedna z ciekawszych i mocno zaangażowanych rapperek i warto jej się przyjrzeć. Niezła płyta.

OCENA: 4+\6


środa, 3 lipca 2013

SULLYSEFILISTIC - SULLY SEFIL

V2 2001

1. Intro
2. Premier Sur Le Rap
3. Ca Fait Bizarre
4. Putain De Journee
5. La Morale
6. J'voulais
7. Reprezent (This Is How We Do)   feat. PERVERTED MONKS, AFU RA
8. Hip Hop De Dingue
9. Interluna
10. Luna
11. Pour Mes Ladies Et Mes Lauss    feat. BUSTA FLEX
12. Pour Ne Pas Regretter
13. Guerre Musicale    feat. O.S.F.A.
14. Avant Qu'il Ne Soit Trop Tard
15. Outro

    Paryski emce, znany ze składów Royal Squad i Koalition, wydał w 2001 roku swój solowy debiut. Koleś swego czasu był całkiem znany - zresztą dowodem na to są jego kolaboracje ze znanymi personami ze sceny rap.
    Wystarczy popatrzeć na listę producentów: 20Syl z Hocus Pocus, Sulee B Wax, DJ Shean - robiący bity dla Disiz La Peste, czy Busta Flex, Drixxxe, Joey Starr z Supreme NTM, Kpone, Chimiste z La Cliqua, czy wreszcie sam Sully. To śmietanka francuskiej sceny sprzed 10 lat, zatem Sully obracał się wśród najlepszych. Co dało to na płycie? Mamy klasyczne, bujające podkłady, typowy bumbap francuski: mocne perkusje, ciągnące się sample ze smyczków i tym podobnych instrumentów, choć zdarzają się również (i to wcale nie rzadko) oszczędne bity, takie do nawijania braggów.
    A Sully potrafi rymować o wszystkim. Z jednej strony mamy wiele rymów bitewnych i bragga (jak np. 'Pour mes ladies...' z Busta Flex, czy 'Reprezent' z Perverted Monks), przez pojedyncze kawałki o życiu (singlowy 'J'voulais'), czy miłości. Sully ma przyjemny flow i słucha się go dobrze, zresztą, nie od dziś wiadomo, że język francuski jest do rapu niemal stworzony i płynie sam z siebie... Do tego goście, jakich można pozazdrościć: gwiazda francuskiego rapu Busta Flex i grupa O.S.F.A, wraz z którą Sully rozpoczyna 'muzyczną wojnę' na rymy w jednym z najlepszych traków na płycie. Wisienką na torcie jest występ Afu Ra i jego kolesi z Perverted Monks w równie bitewnym kawałku.
    Nie jestem pewien, czy Sefil coś jeszcze wydał, choć wiem, że nadal jest aktywny na scenie, produkując dla wielu francuskich i amerykańskich wykonawców. Poza tym, jest właścicielem linii ciuchów Royal Wear.  Jego debiut to całkiem niezła płyta, taki typowy francuski krążek z przełomu XX i XXI w. Kiwa głową, emce płyną po bitach, klimat jest. Bardzo fajne, warte sprawdzenia, szczególnie przez fanów francuskiego rapu.

OCENA: 4+\6


sobota, 6 kwietnia 2013

PSYCHOSE - TIMIDE & SANS COMPLEXE

A Donf' 1995

1. Le 20 Heures De La Cité     
2. Hardcore    feat. METO
3. Ennemi     feat. DJ KEAD, DEBILE SAS, DODO, METO
4. Les Keufs          
5. Demoniac    feat. METO
6. J'Me Véner         
7. Kiff Sur La Musique      
8. Tcheck Ca Comme Ca          
9. Respecte L'Homme         
10. Wicked     feat. METO
11. Dreadlocks    
12. Tu Tombe Dans Le Vice          
13. Peur De La Ville          
14. La Violence         
15. Le Feu Dans Le Ghetto 2     feat. METO
16. Ruffneck         
17. Rebel     feat. BLACK BLADA, BOOGOTOP
18. Je Les Emmerde

    To już trzeci, dość znany album grupy, dzięki której duet Doudou Masta i Doc Sky stali się całkiem popularnymi rapperami we Francji. Po tej płycie ich drogi się rozdzieliły i obaj zaczęli nagrywać albumy solowe, ale na początku lat '90 święcili triumfy jako bezkompromisowa, ostra rap grupa. 
    Producenci, którzy zajęli się produkcją, to Bruno Garcia, Charles Hurbier, Daniel Florean, Laurent Jeanne. Producenci, przyznam, poza tym pierwszym, dość przypadkowi, co trochę znajduje odbicie w bitach. Wszyscy zajmowali się produkcją nie tylko hiphopową, ale i house, afrykańskiej muzyki, jazzu, ambientu i Bóg wie czego jeszcze. Jednak muzyka na płycie to typowy hardkorowy rap rodem ze slumsów Nowego Jorku. Twarde perkusje, zawinięte w kółko sample, niepokojące dźwięki w tle. W latach '90 poza Francją byli popularni raczej NTM, MC Solaar, Assassin, nie wspominając już o I Am i wszyscy oni, choć prezentowali podobny w miarę styl, byli o niebo lepsi.
    Lirycznie to też nic odkrywczego: psychiczne akcje w ulicznym i socjologicznym sosie, podlane politycznymi wstawkami. Do tego te malunki na twarzach, mające dodawać oryginalności i mocy afrykańskich szamanów... Doudou Masta potrafi i zarymować zachrypłym głosem i toastować, co czyni go emce raczej uniwersalnego, Doc Sky również ma całkiem ciężki growling. Generalnie wszystko tu warczy, charcze, rzęzi i łupie w łeb. Przy czym chłopcy czerpią sporo z dokonań amerykańskich kolegów, często kogoś cytując lub wręcz podrabiając styl. Jest kilka lepszych kawałków (np. 'Ruffneck'), ale większość płyty przelatuje, zwinięta w jedną, kolczastą i chropowatą kulkę.
    Nie jest to żadne objawienie sceny francuskiej. Tak, Doudou Masta dał radę się wybić, choć od 10 lat jest raczej aktorem, niż rapperem. Doc Sky jest kojarzony jedynie z zespołu i nie wiem nawet, czy coś jeszcze nagrywa - nie słyszałem. Zwyczajna płyta tego okresu z Francji, niczym nie zaskakuje, a może drażnić wrzaskiem. Średnie.

OCENA: 3\6


niedziela, 3 marca 2013

ENTRE DEUX MONDES - ROCCA

Arsenal 1997

1. Garcon
2. La Bonne Connexion
3. Entre Deux Mondes
4. Les Jeunes De L'univers
5. El Consejo
6. L'original
7. Mot Pour Mot...  feat. KOHNDO
8. Aux Frontieres Du Reel
9. En Dehors Des Lois    feat. DADDY LORD C
10. La Morale
11. Sous Un Grand Ciel Gris...
12. Rap Contact 2
13. Artifices
14. La Fama
15. Le Hip Hop Mon Royaume

    Rocca zaczynał w połowie lat '90 w zespole La Cliqua, z którym trzyma do dziś, jednak po sukcesie pierwszej płyty grupy, zapragnął wydać płytę solową, ponieważ po świetnych recenzjach poczuł się na tyle silny, że podoła dźwignięciu całości. Tytuł 'Pomiędzy Dwoma Światami' oznacza jego rozdarcie wewnętrzne między Francją, która stała się jego drugą ojczyzną, a Kolumbią, z której pochodzi.
    Płytę produkowali Lumumba i Jelahee, i, o ile te ksywy pewnie nikomu nic nie mówią, to wystarczy wspomnieć, że album montowano w legendarnym D&D Studios w Nowym Jorku, co od razu nadaje płycie splendoru. Zresztą, i tak płyta brzmi, jakby była produkowana gdzieś w NY, odwołując się do najlepszych wartości ze wschodniego wybrzeża czasów Złotej Ery. Mocne, bumbapowe perkusje, głębokie basy, sample i klimat ciemnych dzielnic - może już niekoniecznie nowojorskich, ale na pewno paryskich. Prawdziwy, klasyczny, francuski hip hop, dzięki któremu ta scena ma u nas tak wielu fanów.
    Rocca dał się poznać jako zaangażowany politycznie i społecznie rapper i, idąc dalej tym tropem, porusza on na płycie wiele problemów, z którymi borykają się emigranci we Francji. Rocca wspomagany jest przez kolegów z La Cliqua, dlatego usłyszymy tu również wersy od Daddy Lord C i Kohndo - można powiedzieć, że wszystko zostaje w rodzinie. Jak większość rapperów francuskich, Rocca płynie po bitach - zresztą, wydaje się, że język francuski jest stworzony do rapowania i ciężko popsuć cokolwiek w tym języku :) Zgodnie ze swoimi korzeniami, gospodarz zadbał również o hiszpańskie wkręty i często wspomina o Kolumbii, jako ojczyźnie.
    Bardzo dobry, klasyczny już album francuski, lubiany nie tylko we Francji, ale i u nas. Dzięki temu albumowi Rocca stał się znany i rozpoznawalny jako rapper o światłych poglądach i tekstach, z którym liczą się zarówno fani, jak i dziennikarze oraz koledzy ze sceny.  

OCENA: 5-\6


poniedziałek, 17 grudnia 2012

THE REAL DON - LORD KOSSITY

Naive 2001

1. Pum pum
2. Pas dans ça 
3. J'fais mes valises   feat.  SUPA JOHN, SUNKOM
4. A who dat
5. Hornet
6. Good body gal (remix)
7. Lordko megamix
8. Ruff and tuff    feat. DADDY MORY
9. Dancehall queen
10. Joue pas    feat. SUPA JOHN
11. J'kiffe ton bumpa
12. Bling bling        feat.SUPA JOHN
13. L'heure est grave    feat. SOUNDKAIL
14. Hello      feat. MATINDA, KULU GANJA
15. Téléphone
16. Je fly
17. Corps et âme

    Lord Kossity ma podobną estymę we francuskim świecie reggae, co Sean Paul albo wręcz Shabba Ranks. Świat poznał go, kiedy występował w kultowej grupie Supreme NTM, natomiast od 2000 roku Kossity atakuje solo i każdy album to bomba. 'The Real Don' to jego druga solówka (w zasadzie trzecia, ale debiut jest co najmniej słabo osiągalny), przyjęta z dużym entuzjazmem na całym świecie.
    Vincent Stora, C. Fuentes, Cell Block, Dannie Brownie, Tuff Gong, Black Door, Mercredi9, M7 Music - jeśli ktoś interesuje się ragga, to będzie wiedział, że ta parysko-jamajska mieszanka producentów zapewni doskonały wajb. Jeśli ich nie znasz, włącz po prostu płytę, wszystko stanie się jasne. Energetyczne riddimy, głębokie basy brzmią jak żywcem wyjęte z Karaibów, a nie z serca Europy. Zresztą, słychać tu również wyraźnie korzenie Kossity'ego, bo te szybkie tempo podkładów przywodzi na myśl (jeśli ktoś kiedyś to słyszał, oczywiście)imprezową muzykę zouk, rodem z Martyniki, skąd właśnie pochodzi Lord. Muzyka to zatem bomba, przy której ciężko usiedzieć w miejscu.
    Lord to bezsprzecznie karaibskie dziecko - miesza francuski, jamajską odmianę angielskiego i wrzuca jakieś kreolskie słowa, których normalni ludzie kompletnie nie rozumieją... Nie szkodzi. Chropowaty głos, wspaniała technika - Kossity skacze po werblach jak na sprężynach, przy czym nie zamula, jak niektórzy jamajscy gwiazdorzy, tylko płynie po bitach bardzo luźno i z różnym natężeniem. Goście, którzy zostali zaproszeni do nagrania albumu, to przede wszystkim również mieszanka raggowa z Francji rodem z Karaibów - no, może z wyjątkiem białej połowy zespołu Soundkail :) Co może być tematyką raggowych kawałków? Panienki, boasting i bragga oraz drogi sprzęt i biżuteria. Nie szkodzi, brzmi to świetnie!
    Najlepiej o tej płycie świadczy, że nawet na Antylach zdobyła sobie popularność, a w Europie otrzymała kilka nagród - nie tych komercyjnych, tylko muzycznych przez wielkie M. Świetna płyta, choć nie najlepsza od Lorda.

OCENA: 5-\6