RAP AROUND THE WORLD

Ta strona poświęcona jest rapowi z całego świata. W hip hopie siedzę ponad 25 lat, zbieram płyty i nie ściągam ich z netu - chyba, że są to nielegale. Moja kolekcja płyt sięga ponad 15.000 sztuk - muszę chyba kupić większe mieszkanie, aby jeden pokój przeznaczyć TYLKO na płyty CD :) Nie spodziewaj się linków z downloadem - na pewno gdzieś sobie daną płytę znajdziesz - nie tu. I nie spodziewaj się też wielu nowości - ostatnio hip hop śmierdzi. Spodziewaj się za to recenzji rapu z ponad 100 krajów, albumów takich bardziej znanych i takich, o których słyszysz po raz pierwszy - może po taką płytę sięgniesz? Zapraszam na podróż po świecie hip hopu.
## Na dole dodałem flagi, żeby łatwiej było znaleźć coś z odpowiedniego kraju :)
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą mca. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą mca. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 17 grudnia 2013

GHETTO STREET FUNK - PARENTAL ADVISORY

MCA 1993

1. Strictly Butcher
2. Da Boom
3. Lifeline [Remix No.1]
4. Bullshit (Interlude)
5. Maniac
6. BB
7. Sex in da Morning
8. Ghetto Break (Interlude)
9. Ghetto Head Hunta
10. Let Loose the Lingo
11. Manifest
12. Milk
13. Reyes Not Fall
14. Da End

    Mello, K.P. i Big Reese to trójka związana z organizacją Dungeon Family - tą samą, gdzie prym wiodą Outkast i Goodie Mob. To ich pierwszy album, nagrany jeszcze pod pełną nazwą, bo przypomnę, że dwa kolejne krążki wyszły jak P.A., jednak to nadal ta sama grupa. Płyta wychodzi przecież wcześniej niż wspomniani Outkast i Goodie Mob i choć odnosi mniejszy sukces, udaje jej się podbić serca fanów w Atlancie i okolicy, a także zwraca uwagę na wymienione grupy.
    Parental Advisory to część Dungeon Family, zatem nie zdziwi nikogo fakt, że znaczna większość płyty wyprodukowana jest przez trio Organized Noize, a tylko 'BB' zrobił legendarny producent z Miami, DJ Toomp, natomiast chłopcy sami zrobili jeden z interludów, więc nie ma o czym wspominać. Za skrecze na płycie odpowiada K-Axe aka K.P. Muzyka na albumie to nie jest g-funk, ale nie można pominąć typowego dla tego gatunku muzyki brzmienia: tłustych basów, ciężkich perkusji, brzęczały i cała masa sampli nie tylko z kawałków z lat '70, ale nawet i z takich niedawnych hitów, jak Soul II Soul. Jest to jedna z pierwszych produkcji ON, więc na razie nie ma tego unikalnego brzmienia, jakie wykształciło się w trakcie kolejnych lat - teraz mamy dość typowe bity dla Złotej Ery i nie ma tu nic nowatorskiego, co możemy usłyszeć na późniejszych płytach Outkast, Dungeon Family, a nawet u TLC, czy En Vogue. Póki co, to dość typowy 'funk z ulic getta', agresywny i ciężki.
    Podobnie jak z muzyką, rzecz się ma z rapperami. Nie mają jeszcze tyle finezji i patentów, co choćby na kolejnym, genialnym krążku 'Straight No Chase'. Już nie są źli, jeszcze nie na tyle oryginalni, żeby ich poznać zawsze i wszędzie. Robi wrażenie 'Ghetto Head Hunta', zdarzają się niezłe wejścia - w większości emce opowiadają swoim naprawdę dobrym flow o ciężkim życiu, czasem o przyjemnościach ('Sex in da morning' - sprytny followup do kawałka Ice T 'Six in da morning'). Opowiadają o tym z perspektywy raczej obserwatora, niż gangstera ('I never was a hoodlum but I must admit I knew em' \ Forget where I came from, I know I'm always stankin'), więc teksty nabierają przez szczere postawienie sprawy autentyczności. Rapperzy nie silą się na bycie studio gangstas, tylko piszą swoisty raport z getta - choć nie ukrywają, że grzeczni nigdy nie byli ('Teachers callin' mom cause they couldn't deal with me \ And my behavior, even the next door neighbor gave up'). Nie ma gości, są tylko P.A. w całkiem dobrej formie.
    Już na pierwszym albumie grupa dała się poznać z dobrej strony - następne płyty są jeszcze lepsze. 'Ghetto Street Funk' to porcja mocnego rapu z porządną, choć dość typową muzyką i niezłymi tekstami, rapowanymi przez dobrych emce. Naprawdę, to płyta, która spodoba się na pewno wszystkim fanom Złotej Ery. Nie jest to klasyk, ale bardzo dobra pozycja, która niewiele straciła po dziś dzień.

OCENA: 4+\6


środa, 19 grudnia 2012

FROM DA ROOTA TO DA TOOTA - FIELD MOB

MCA 2002

1. K A N   
2. Nothing 2 Lose   feat. SLEEPY BROWN, SLIMM CALHOUN
3. Don't Want No Problems 
4. Bitter Broads (Interlude) 
5. Sick of Being Lonely   feat. TORICA
6. Where R U Going   feat. JOI
7. It's Hell    feat. OLE-E
8. Converhation (Skit)
9. Haters    feat. TRICK DADDY
10. Hit it for Free    feat. MR. KANE
11. Kuntry Cooking (Skit) 
12. Betty Rocker 
13. Cut Loose 
14. All I Know    feat. CEE-LO GREEN
15. Sick of Being Lonely (Dirty South Mix)   feat. TRINA, TORICA

    Jestem średnim fanem rapu południowego, ale są zespoły, które rozkładają mnie swoim stylem i uwielbiam ich płyty. Shawn Jay i Smoke z Field Mob robią taki korzenny, wsiowy rap. 'From Da Roota To Da Toota' wyszło dwa lata po ich debiucie '613: Ashy To Classy', który narobił sporo szumu, nie tylko na południu, ale w ogóle oczy amerykańskiej (i nie tylko) społeczności rapowej zwróciły się w kierunku wsiowych klimatów stanu Georgia.
    Niekoniecznie trzeba znać producentów płyty: to JD. Lakes, Jazze Pha, Marques Darling, E-Bo, Guy Wes - ale i tak chuj one komukolwiek powiedzą - no, poza Jazze Pha, który zrobił tyle hitów, że byłbyś w szoku, ile z nich znasz... Jaką muzykę mogą pompować chłopaki z południowych wsi Stanów? Naturalnie, że typowo południową. Nie mówię tu naturalnie o plastikowych klawiszach rodem z No Limit, ale prawdziwie południowym rapie: głębokich basach, ciężkim funku i chórkach. Domyślam się, że większość ludzi nie odróżnia crunk od bass music, czy southern raps albo nie widzi różnicy między No Limit, Cash Money Millionaires, a 9th Ward, ale... Różnica jest i tu mamy właśnie południowe granie. Dodam, że bardzo przyjemne.
    Obaj emce mają dość specyficzne podejście do majka. Ich flow i styl są przez to bardzo łatwo rozpoznawalne i wyraźnie słychać, że to Field Mob jadą (czy raczej płyną) po bitach. A płyną na różne tematy, najczęściej społeczne, odnoszące się do sytuacji Czarnych w USA - nie tylko teraz, ale i za czasów niewolnictwa. 'Nothing 2 lose' to swego rodzaju rozprawa z 'czarną' (jakie to dwuznaczne!) historią afrykańskiej ludności na amerykańskim gruncie. Ale nie tylko to: narkotyki, bieda, , tzw. 'black on black crime' to standardowe tematy, poruszane przez chłopaków. I wprawdzie największym hitem z płyty był 'Sick of being lonely' (prod. właśnie Jazze Pha!), to są tu dużo lepsze kawałki, niż singlowa komercja. Niezłe, bujające podkłady i dowcipne i inteligentne teksty: np. 'Hit it for free, 'Haters'.
    Grupa Field Mob jest w Polsce nieco przespana, chociaż drugiej strony zdaję sobie sprawę, że mało tu fanów południowego grania. Nie szkodzi, płytę warto sprawdzić tak, czy siak. Nie jest szczególnym majstersztykiem, jest po prostu dość porządną płyta z południa - choć ja wolę ich inne wydawnictwa.        

OCENA: 4-\6


środa, 12 grudnia 2012

LET THE RHYTHM HIT'EM - ERIC B & RAKIM

MCA 1990

1. Let the Rhythm Hit ‘Em
2. No Omega
3. In the Ghetto
4. Step Back
5. Eric B. Made My Day
6. Run For Cover
7. Untouchables
8. Mahogany
9. Keep ‘Em Eager to Listen
10. Set ‘Em Straight
11. Let The Rhythm Hit ‘Em (Mark 45's Remix)

    Potrzebujesz klasyki w zalewie dzisiejszej tandety od chłopców w fioletowych rurkach? Bang! Oto bóg mikrofonu Rakim, wraz ze swoim wieloletnim towarzyszem Eric'iem B wydają swój trzeci album. Odniósł on najmniejszy w sumie sukces komercyjny, ale nadal był to jeden z pierwszych albumów, które dostały 5 mikrofonów od magazynu The Source, a, wierzcie mi, to był wówczas czyn nie lada i powód do chwały.
    Album nie odniósł sukcesu, ponieważ produkcja na płycie była przestarzała i zbyt minimalistyczna. Odpowiedzialni są za nią oczywiście Eric B, ale także Large Professor oraz jego, nieżyjący już w momencie wydania płyty, protegowany Paul C. No i mamy tu remix od DJ Mark 45 King. Dziś nikt nie zauważy różnicy i powie, że muza i tak jest przestarzała, ale pamiętajmy, że album wyszedł po (lub w okolicy wydania) takich kamieniach milowych, jak 'De La Soul Is Dead', 'Business As Usual' EPMD, 'One For All' Brand Nubian, 'Mama Said Knock You Out' LL COool J, czy chociażby 'Taste Of The Chocolate' Big Daddy Kane'a i przy nich rzeczywiście mógł brzmieć 'oszczędnie'. Ale surowość brzmienia wcale nie musi oznaczać, że to słaby album! Mocarne perkusje wraz z funkowymi loopami wraz z lawiną skreczy Eric'a B (sprawdź 'Eric B made my day') to klasyka najczystszej wody.
    Krytykowano rónież Rakima (Boga? Jak można?), że trochę pogubił się w tym wszystkim i zbytnio uwierzył w swoją boskość: ale wersy np. 'I'm untouchable \ You see me in 3-D \ When I let the rhythm hit another M.C. \ Lyrics made of lead \ Enters your head \ Then eruptions of a mass production \ Will spread when \ Music is louder \ Full of gunpower' pokazują duże umiejętności w bitewnych rymach. Zresztą, cała płyta jest o czystej hip hopowej zajawce, jak to się u nas mawiało. Same bitewne wersy i tylko jeden trak społecznie zaangażowany 'In the ghetto' pewnie miały jednak wpływ na to, że Rakim wyszedł nieco pyszałkowato, ale, nie oszukujmy się, miał powody.
       Co by nie mówić, jest to album wybitnie klasyczny, bardzo spójny, kipiący wręcz pasją rymowania. Czas pokazał, że 'Let The Rhythm Hit'Em' wcale nie jest najgorszą płytą Rakima, a równie doskonałą, co pozostałe. Przy tym płytą, która przetrwała próbę czasu, bo do dziś dnia brzmi bardzo dobrze. Klasyk. Mistrz.

OCENA: 5+\6