RAP AROUND THE WORLD

Ta strona poświęcona jest rapowi z całego świata. W hip hopie siedzę ponad 25 lat, zbieram płyty i nie ściągam ich z netu - chyba, że są to nielegale. Moja kolekcja płyt sięga ponad 15.000 sztuk - muszę chyba kupić większe mieszkanie, aby jeden pokój przeznaczyć TYLKO na płyty CD :) Nie spodziewaj się linków z downloadem - na pewno gdzieś sobie daną płytę znajdziesz - nie tu. I nie spodziewaj się też wielu nowości - ostatnio hip hop śmierdzi. Spodziewaj się za to recenzji rapu z ponad 100 krajów, albumów takich bardziej znanych i takich, o których słyszysz po raz pierwszy - może po taką płytę sięgniesz? Zapraszam na podróż po świecie hip hopu.
## Na dole dodałem flagi, żeby łatwiej było znaleźć coś z odpowiedniego kraju :)
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą miami. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą miami. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 2 czerwca 2014

ROUND 2: YA LOOKIN AT EM - ICONZ

Koch 2003

1. We Thuggin'   feat. TRICK DADDY
2. Crooked Lettaz
3. I know
4. Ya Lookin' at 'Em   feat. RICK ROCK
5. The Three Breaded Sandwich (Skit)
6. What You Mad Fo?    feat. DEUCE POPPI
7. You a Trick (remix)
8. Ride Out
9. Freak   feat. RATAGAN
10. Up in Here   feat. DJ KOOL
11. Hold On    feat. RATAGAN, BADASE
12. 22 Inches / But I Love Her (Skit)
13. Get Yo Shit Right   feat. GORILLA TEK
14. Cross Yo Nutz
15. Real Motha-Fuckaz   feat. OLU & BADASE
16. Rockin' It   feat. DJ UNCLE AL
17. Pass Da Weed  feat. JAHMORROW

    Iconz to ekipa z Florydy, która wypłynęła nieco na fejmie Trick Daddy. Siedmiu kolesi: Luc Duc, Scruface, Tony Manshino, P. M., Chapta, Stage McCloud, Bull Dog oraz panna Supastarr wydało w 2003 roku swój drugi album, przez fanów niby hardkorowego brzmienia z Florydy przyjętego doskonale, jednak poza Miami i okolicą, niewiele osób zauważyło ich wydawnictwa.
    O producentach zapewne nikt normalny nie słyszał nic wielkiego. Ok, Gorilla Tek związany jest niejako z Ludacris'em i jego Disturbin Tha Peace - to w końcu on odpowiedzialny jest za większość pierwszego albumu Iconz - na drugim miał już mniej do powiedzenia. Poza nim, mamy tu bity od takich ludzi, jak Danny Francis, Trak 53, Eddie Warbux i Moezart. To taki przebojowy rap z południa, oczywiście nie tak wsiowy i funkowy, jak z okolic Atlanty, ale za to energetyczny i syntetyczny, będący w pewnym stopniu pochodną stylu Miami Bass. Producenci nie stronią tu bynajmniej od sampli, ale dogrywają do nich swoje wtręty i melodyjki. Czasem brzmi to zwyczajnie płasko i nijako, czasem jednak daje pewne efekty i parę podkładów spełnia swoją rolę - nakręca imprezę. Trochę ragga dodaje czasem pikanterii, ale generalnie, cała muza jest dość nijaka, choć na mało zobowiązującej imprezie mogłaby się sprawdzić.
    Ośmioro emce, którzy prezentują często całkiem fajne style, dają sobie radę lepiej niż producenci. Przynajmniej każdego można rozpoznać i odróżnić. Nie znaczy to jednak wcale, że od razu poprawia się percepcja podczas słuchania. Czasami powracam do materiału, aby przypomnieć sobie raggamuffinowe 'Freak', nieco oldskulowe 'Up in here', czy odę do hejterów 'Cross yo nutz'. I tak najbardziej znany z grupy jest Luc Duc, bo wydaje przecież solówki, jednak nadal nie ma tu szału. Teksty oscylują wokół zabawy, imprez oraz bragga, jednak rapperzy nie są aż tak przekonujący, aby uwierzyć im w 100%. Scruface i Chapta mają bardzo 'południową' stylistykę, Stage McCloud pojawia się może w dwóch trakach, zaś PM i SupaStarr niewiele więcej. Wszystko zatem oparte jest głównie o Chapta, Luc Duc i Scruface'a, ze sporadycznymi wejściami reszty. Cudów nie robią również goście: o ile występy Ratagana, DJ Kool'a można uznać za bardzo udane, to reszta zwyczajnie ginie w tłumie. Może warto wspomnieć o bodaj ostatnim występie legendarnego na Florydzie DJ Uncle Al'a, zanim został zastrzelony w 2001 roku. Człowiek, który opowiadał się za porzuceniem przemocy... 
    Nie ma jak sobie dobrać nazwę adekwatną do stylu... Ikony niestety nie są zupełnie ikonami rapu, może jedynie ikonami nijakości. Dla 3-4 fajnych kawałków to za mało, żeby zostać ikoną. Tak, te kilka niezłych traków się tu znajdzie, ale niewiele poza tym. Zresztą, na rynku jest zalew podobnych płyt, które 'nadają się do przesłuchania' i niewiele poza tym. Tak, czasem wracam do tego albumu. Ale tylko czasem.

OCENA: 3\6 


środa, 2 kwietnia 2014

AIN'T NO STOPPIN US NOW - MC'S OF RAP

Rap 1988

1. Ain't No Stoppin' Us Now
2. Domination
3. Rock 'N Roll
4. Rock Steady
5. We Can Do This
6. I Feel Good
7. This Is The Jam
8. Been A Long Time
9. C.P. Boogie

    Cool CP, Dandy D i DJ Cox to rapowe trio, jak sama nazwa wskazuje, siedzi głęboko w rapie. Ich debiutancki album wkroczył na rapowe listy przebojów na tyle, że wystąpili w jednym z odcinków Miami Vice. To podopieczni samego Luke'a ze słynnej The 2 Live Crew, choć po wydaniu dwóch albumów grupa się rozpadła.
     Całość albumu, skądinąd dość krótkiego, bo czterdziestominutowego, wyprodukowali sami członkowie grupy: Cool CP i DJ Cox. To niejako jeden z tych przejściowych albumów, pomiędzy new schoolową (nie mylić z nuskoolem) perkusją z pudełka i melodyjką z syntezatora, a powrotem do sampli i początkiem nowej, Złotej Ery. Wprawdzie perkusje są jeszcze z maszyny, ale już kawałki oparte są w większości o sample, czy wręcz całe refreny, czy linie melodyczne z różnych kawałków. Tak więc numer tytułowy jest zaczerpnięty z hitu duetu McFadden & Whitehead pod takim samym tytułem. 'Domination', znany ze wspomnianego filmu Miami Vice, posiada zsamplowaną partię gitary z AC\DC i melodię z Prince'a, 'I feel good' jedzie mocno James'em Brown'em, za to 'CP Boogie' The Jacksons. Zresztą, jest tu tego znacznie więcej, ale często ciężko po prostu rozpoznać pochodzenie sampli. Nie to jest istotne. Mamy tu kwintesencję klasycznego hip hopu: dwóch emce, dj i jego skrecze, silne perkusje, czasem nieco przyspieszone, jak przystało na Miami, z fajnymi, funkowymi samplami. I jak to w latach '80 bywało, płyta to przekrój przez style pokrewne: znajdziemy tu imprezowy hit, regałowy klimat, rap z gitarami - powinna być jeszcze jakaś pościelówa, żeby dopełnić całości.
    Dandy i CP pokazują pełne spektrum swoich umiejętności. To taki powrót do korzeni, kiedy to rap stanowił muzykę do zabawy na imprezach, a rapperzy mieli za zadanie ową imprezę nakręcać. I obaj robią tu doskonałą robotę, bo nie trzeba doszukiwać się tu ambitnych tekstów w stylu Public Enemy, czy Run DMC - MC's Of Rap grają muzę imprezową, pełną bragga, przekonania o własnej dominacji na scenie; zapewniając, że z nimi jest najlepsza zabawa. I nie ważne, czy rymują na riddimach, czy na gitarach, brzmią nadal świeżo. Prosto, ale konkretnie. 'Record after record we'll be making hits' wydaje się mottem grupy, konsekwentnie realizowanym przez wszystkie 9 numerów na płycie.
    To jedna z klasycznych płyt, które, choć dziś nieco zapomniane, powinny być znane szerze, bo warte są wysłuchania i znania. W mojej opinii, jest to jedna z ciekawszych płyt '88 i choć oczywiście przegrywa z 'By All Means Necessary' BDP, Run DMC 'Tougher Than Leather', pierwszym EPMD, Public Enemy, czy NWA, ale nadal to silna rzecz, którą bardzo lubię. I mogę polecić lubiącym stare brzmienia w rapie.

OCENA: 4+\6


czwartek, 13 marca 2014

BANNED IN THE USA - LUKE


Luke 1990

1. Banned in the U.S.A.
2. News Flash—People in the News
3. Man, Not a Myth
4. News Flash—350 Men
5. Fuck Martinez
6. News Flash—Super Snoop
7. Strip Club
8. News Flash—Nation by Storm
9. Do the Bart
10. In Color—Men on Records
11. Face Down, Ass Up
12. Hey, Jack!
13. Bass 9-1-7
14. So Funky
15. News Flash—Poll Results
16. Mamolapenga
17. Video No Soul
18. I Ain't Bullshittin' Part 2
19. Commercial—Nasty Motherfuckers  
20. This Is to Luke from the Posse   feat. PROFESSOR GRIFF, DEBONAIRE, JT MONEY, BROTHER MARQUISE
21. News Flash—British Youth  
22. Fuck a Gang   feat. DEBONAIRE, JT MONEY
23. Commercial—Inquiring Minds
24. Arrest in Effect
25. Mega Mix IV

    Luke, słynny lider kontrowersyjnej grupy The 2 Live Crew, postanowił również realizować swoje fantazje solo, aczkolwiek jego pierwszy album o wiele mówiącym tytule, powstał we współpracy z zespołem. 'Banned in the USA' był pierwszym albumem, który otrzymał naklejkę 'Parental Advisory', został w niektórych stanach zakazany... Pełna kontrowersja.
    To początek Złotej Ery, ale przecież i tak trzeba nam pamiętać, że Miami robiło to w nieco inny sposób. Miami Bass, z którego wywodzi się przecież w linii prostej 2 Live Crew, polegało na perkusjach prosto z beat-maszyny, z mnogością hajhetów, bardzo silnym basie, często na granicy słyszalności oraz wyjątkowo sprawnej pracy djów. Oczywiście Luke  i zespół nie byli przedstawicielami (szczególnie na późniejszych albumach) zbyt restrykcyjnymi i fanatycznymi - przecież ich płyty sprzedawały się juz nie tylko w całych Stanach, ale i na świecie w dużych nakładach. Dlatego muzyka musiała byc dostosowana bardziej dla masowego odbiorcy hip hopu, bo wszak nie wszyscy są w stanie znieść syntetyczne brzmienie Miami Bass - choć Luke mówi, że 'if you can't stand the bass, take your dead ass home'. Jednak muzyka, jaką zrobili na tym albumie Big Tony Fisher, Fresh, Denver A. Wright oraz sam Luke wraz z djem 2 Live Crew, Mr. Mixx, to wypadkowa między typowym Miami Bass, a muzyką ze Złotej Ery. Mamy więc przyspieszone perkusje, sporo sampli i olśniewające skrecze Mr. Mixx'a. Kto słyszał jego popisy na talerzach, ten wie, o czym mówię - jeden z najsprawniejszych djów Złotej Ery i nie tylko. Co do sampli - najbardziej znany kawałek z płyty, ten tytułowy, zawiera sample ze znanej piosenki Bruce Springsteen'a 'Born in the USA', będącej swoistym patriotycznym hymnem - zszarganie tego przeboju spowodowało proces, wytoczony przez Springsteena, który jednak Luke wygrał i dzięki temu możemy tej piosenki nadal słuchać na płycie. Ale to przecież nie muzyka stanowiła tu największy ból dupy.
    Luke stawiał na bezkompromisowość i wyraźnie stwierdził, że skoro mieszka w Ameryce, to może mówić to, co mu się podoba i nikt nie ma prawa mu zabraniać, bo to Ameryka. No i w sumie ma chłop rację. Co wywoływało największe zgrzyty? Cóż, Luke chętnie fotografował się z gołymi modelkami, 75% zawartości płyty (jak większości sygnowanych nazwą 2 Live Crew) ma teksty, mówiące o jebaniu, ruchaniu, dymaniu, pierdoleniu, ssaniu, lizaniu i tym podobnych wesołych zajęciach. Do tego Luke nie przebiera w słowach i słowa typu 'fuck, ass, bitch, pussy' są na porządku dziennym. Rapper rozpopularyzował typ piosenki 'ja mówię, wy powtarzacie', które były niewątpliwymi hitami koncertów. Zresztą, wyobraźcie sobie, jak kilka tysięcy ludzi powtarza za Lukiem 'face down, ass up, that's the way we like to fuck'... Na tym albumie dostaje się również ówczesnemu gubernatorowi Florydy, Bobowi Martinezowi i szeryfowi Nick'owi Navarro oraz ich rodzinom - sprawdź 'Fuck Martinez'. Gubernator wszczął akcję prawną przeciw Luke'owi, a Navarro aresztował własciciela sklepu muzycznego za sprzedawanie albumów Luke. Przy czym rapper był na tyle sprytny, że znalazł dwie osoby o tych samych nazwiskach, co przedstawiciele prawa, którzy potwierdzili, że te numery są o nich, dzięki czemu rapper uniknął procesu. Dobre, nie? Znajdziecie tu tylko kilku gości, ale głównie Luke bawi się doskonale sam, rozkręcając tę orgietkę. Na majkach mamy tu jeden posse track 'This is to Luke from the posse', gdzie znaleźli się protegowani rappera (JT Money), koledzy z zespołu, a także były członek Public Enemy, Professo Griff, którego Luke przygarnął po tym, jak Griff wyleciał z PE za głoszenie antysemickich haseł.
    Pierwsza solówka frontmana 2 Live Crew była w Stanach ogromnym skandalem - ale na to przecież liczył Luke. Skandale doskonale podnoszą sprzedaż, nieprawdaż? Za kilka lat skończy się epoka skandalisty Luke'a, jego płyty stracą pieprz i sprzedaż, ale póki co - to jeszcze stare, dobre 2 Live Crew. Pełne zabawy, seksu, nieprzyzwoitości i skandalu. Klasyk.

OCENA: 4+\6


środa, 25 grudnia 2013

WE GOTTA EAT - REDD EYEZZ

Rufflife 2003

1. Hustleman 
2. We Gotta Eat
3. Dappsta  
4. Baum Baum   feat. TOP DOLLA
5. Dance Like Gangstas    feat. BOMBSHELL
6. Put Yo' Sets Up (Remix)   feat. JUVENILE
7. Mama Used to Say   feat. BLACKJACK, DIAMOND
8. Bow Down
9. Flipped Up    feat. DOW JONEZ, UMP
10. Tell Me Who? 
11. U Ain't Seen Beef   feat. DIAMOND
12. We R the World    feat. GURU, PICCALO
13. Got Dem Draws   feat. HAITI BOYZ
14. I Got It (Club Beat) 
15. Haitian Friday 
16. We Still Real Niggaz    feat. AMAZING J.C., BLACK CHERRY, KNOCKA
17. Act of War    feat. BLACKJACK
18. N/A 1:08
19. Get That Money    feat. BOMBSHELL

    Redd Eyezz to członek składu Zoe Pound z Florydy, który nagrał swój solowy materiał - już drugi w dorobku po 'Eyezz Of The Storm'. Kolesia można znaleźć m.in. na płytach Juvenile, czy Pitbulla, ale nie jest to choćby trochę znany rapper - nie wiem, kto w Polsce o nim słyszał, nie wspominając o posiadaniu jego płyty.
    Redd Eyezz reprezentuje Miami i to wyraźnie słychać w jego muzyce. Dobiera sobie producentów, którzy na pewno będą wiedzieli, o co chodzi w nowoczesnej muzyce z południa. Dlatego podkłady robi tu Gorilla Tek, którego znamy z płyt Ludacrisa, Iiconz, Trick Daddy, 8Ball oraz innych bitmejkerów z Florydy, takich jak Tony Galvin, który oprócz ścisłej współpracy z Slip-N-Slide Records (wytwórnia Trick Daddy), robi też muzykę dla grup r&b (Shai, Hi-Five), Briss (znany z albumów 2Pac, Nappy Roots, Trina, a nawet Apathy) czy Spiderweb (Blac Haze, Trina) oraz sporo mniej znani producenci: E-Spect, Ozzie, Wikked z Zoe Pound, Ric-Keyz, Hotboi i MJ. Podkłady zatem są tu energiczne, przebojowe, mniej polegające na samplowaniu, bardziej na graniu większości na żywych instrumentach, bądź na dogrywaniu ich do całości. To taki Miami Bass Music, tylko 10 lat później.
    Redd Eyezz ma styl, który zdefiniowałbym gdzieś pomiędzy nowojorskimi wyjadaczami: Nine i Mr. Cheeks z Lost Boyz. Ma lekko zdarty głos, specyficzną manierę, przypominającą właśnie Nine, tyle, że rymuje bez takiej swady i pasji. To dość charakterystyczny rapper, choć nie powiem, żeby był poetą, bo całość kręci się wokół tematu 'who got that gangsta, gangsta shit?' i 'get that money'. Jak na rappera mało znanego, mogą dziwić występy takich osób, jak Guru, który dość średnio pasuje do tego bitu i jego umoralniający tekst średnio pasuje do całości albumu, Diamond D oraz Juvenile. Poza nimi występuje sporo lokalnych rapperów, często związanych z Zoe Pound. W związku z bliskością Florydy do Karaibów, sporo tu toastowania i wkrętów z tamtych rejonów. 
    To taka przebojowa, energetyczna płyta ze średniej półki. Nawet to jest niezłe, buja, cieszy różnorodność stylów, użytych na albumie, jednak in minus należy zaliczyć tematykę, dośĆ płytką i oklepaną. Ale jak ktoś lubi tego typu brzmienia, będzie raczej zadowolony. Spoko album.

OCENA: 4-\6


czwartek, 7 listopada 2013

RETURN OF THE B-IZER - JT MONEY

Crunk City 2002

1. Intro  feat. BOBBY BROWN, MALIK         
2. Come Clean         
3. You My Ho      feat. KYMISTRY   
4. Why Cross 'Em    feat. NUTT    
5. Good Side Of The Game     
6. Run Da Yard          
7. Sure Shot Baby   feat. KENNY BROWN         
8. Chevy Game       feat. NUTT   
9. Booty Phone     
10. What Y'All Want         
11. Who's Fuckin' Yo Ho          
12. Get Ya Own Money          
13. Cutt You     feat. NUTT    
14. Boy Hush     feat. REDD        
15. Pimp Shit   feat. KYMISTRY       
16. Shake Somethin'         
17. Hood Thangs          
18. Mama Dearest    feat. WAYNE        
19. What You See    feat. MR. NILES        
20. Outro

    Po roku nieobecności na scenie, JT Money powraca ze swoim trzecim albumem. Na jego nieszczęście, album wydany został przez niewielka wytwórnię i w zasadzie przepadł na rynku, nie osiągając nigdy sukcesu grupy JT, Poison Clan, ani jego pierwszej solowej płyty.     
    To nie jest to samo, co na pierwszej płycie, ale tym razem producenci Lawrence King, Danny Elfman, Cleveland Bell i Natural dali również całkiem niezły bass funk z dużą ilością hajhetów i sporą dawką funkowych brzmień. Bitmejkerzy trzymają się kanonów z Florydy, łącząc je z southern bass, dzięki czemu otrzymujemy fajne, bujające podkłady, z których większość nadaje się do fury albo wręcz do klubu. Często wykorzystywane są chwytliwe refreny, poparte damskim śpiewem i to wszystko bardzo wpada w ucho i kołysze głową. Nie jest to żaden geniusz muzyczny, ale bity brzmią po prostu fajnie, zwłaszcza, kiedy wzięty jest na warsztat klasyk Bootsie Collinsa 'I'd rather be with you' w kawałku 'Cutt you'.
    JT Money ma niezły głos i taki wyluzowany flow, ale daje swe rymy zdecydowanie i ten jego niski, chropowaty wokal ma sporo charyzmy. Za to o czym mówi jest... frywolne, że tak to ujmę. Większość numerów oscyluje wokół dupy, od świetnego, wejściowego 'Come clean', przez absolutny banger klubowy 'Boy hush', aż do wspomnianego już 'Cutt you'. Weźmy te wersy 'I hope you choose happiness 'cause I like to have fun \ I live this life to the fullest plus I only got one \ and I would hate for you not to be apart of it \ you look and smell so good, I'm sure that I'll love it \ that's why you got what I want, and baby I want it \ I'm trying to own it and get my name tatooed on it \ see I don't settle for less, and you look like the best
you got dat chronic Miss Thang, them other chickens will stress' - JT jest prawdziwym pimpem i stara się to udowodnić na każdym kroku, bajerując panny i opowiadając o przyjemnościach związanych z seksem w jego wykonaniu. Poza jego alfonsiarskimi zapędami, mamy tu trochę tekstów w stylu 'żyć i przetrwać na dzielni', ale tego jest doprawdy niewiele. Wszystko za to podane jest w nieco filozoficznym sosie, co czyni teksty o dziwkach dość... intrygującymi. Goście, zaproszeni na płytę głównie śpiewają, zresztą, nie są oni zbyt znani.
    Ja wiem, że 'Pimpin On Wax' to płyta uważana za klasyka zupełnego, ale i temu albumowi nic nie brakuje. Fajowe, funkujące podkłady na typowych dla Miami bitach, dobry JT Money na majku i mamy dobrą płytę z Florydy. JT to godny uczeń swego mistrza, Luke Skyywalkera z The 2 Live Crew i potrafi gadać o cipkach w bardzo ujmujący sposób. Lubię.

OCENA: 4+\6



poniedziałek, 5 sierpnia 2013

HOT GIRLS 4 LIFE - H.O.T.

EZ Money 2000

1. 25 Years      
2. It Ain't Happening    
3. In The Club    
4. Too Sexy          
5. Man Eater         
6. Hot Hot Hot          
7. Hot Girls Said         
8. Hatin On Me          
9. Comin Wit It          
10. Curious Girl          
11. EZ Money     
12. Girls Got Guns      
13. The Whistle Song

    Ostatnio sporo było o klasycznym, podziemnym rapie, to pora to zmienić - przenosimy się na południe USA, aby poobcować nieco z niesfornymi panienkami z Hoes On Top - swoją drogą, nazwa równie idiotyczna, co okładka od Pen'n'Pixel... Ale nie zawsze idzie ta głupota w parze z muzyką. HOT to dwie panny - jedna o korzeniach stricte afrykańskich, druga o proweniencji afrykańsko-włoskiej.
    Całość płyty wyprodukował Danny D, typowy producent dla nowoczesnego  brzmienia z Florydy. Bity to dość mało skomplikowana porcja cykających bitów, syntetycznych klawiszy i sampli. Na pewno będzie się to podobało fanom muzyki południowej, takiej baunsującej. Nie ma zwalniaczy, nie ma pościelówek, tylko jazda zdecydowanie do klubów. Nawet, jeśli dziewczyny biorą na warsztat jakiś znany hit, Danny D stara się, aby nie było to prostackie przejęcie melodii i patentu. Z producentem współpracuje DJ Crash, nakręcają oni imprezę, która trwa przez praktycznie całe 50 minut trwania płyty. Energiczna, południowa jazda prosto z Miami. Daje radę.
    Spice i Sun Shine mają miłe głosy, co więcej, umieją rymować i mają przyjemne flow. Potrafią nie tylko zanucić, ale i zaśpiewać, po czym płynnie przejść do rymu. Technicznie nie ma im czego zarzucić. Nawet nieźle się ich słucha. Gorzej, kiedy zaczniesz wkręcać się w teksty. O ile trzymają się konwencji imprezowej, gadają, że są najbardziej 'hot' laskami w klubie i pierdol się czarnuchu, bo nie dam ci dupy, to jest ok. Gorzej, gdy przechodzą do gangsterskiego bragga przy '25 years', czy 'Girls got guns'. Żenująco to wychodzi, bo widać wyraźnie, że to fejk. Mamy tu również dwa kawałki, które są wariacjami w temacie oryginałów: 'Too sexy' z pomysłem zaczerpniętym od Right Said Fred oraz przeróbka Nelly Furtado, 'Man eater', który akurat nie wypadł źle. Byłoby więc nieźle, gdyby nie gangsterskie wycieczki dziewczyn, bo nawet kiedy mówią o seksie, nie przekraczają granic dobrego smaku - no, może poza 'Curious girl'.
    Z tego, co się orientuję, to jedyna płyta duetu. I wytwórnia raczej słaba, i płyta przepadła w zalewie tysięcy podobnych płyt roku 2000 i to nie tylko na Florydzie. Owszem, panny mają niezły flow, muzyka jest nie najgorsza, pod warunkiem, że lubisz ten typ rapu. Ale to tyle. Może być, zwłaszcza na imprezę albo do pracy, jako niewymagający podkład, brzęczący w tle - energiczne, konkretne.

OCENA: 3\6

DO POSŁUCHANIA

wtorek, 8 stycznia 2013

THE BOATLIFT - PITBULL

TVT 2007

1. A Little Story (Intro)
2. Go Girl    feat. TRINA, YOUNG BOSS
3. Dukey Love    feat. TRICK DADDY, FABO
4. I Don't See 'Em    feat. CUBO, AIM
5. Midnight    feat. CASELY
6. Ying & The Yang
7. The Anthem  feat. LIL JON
8. The Truth (Interlude)
9. Candyman   feat. TWISTA
10. Sticky Icky   feat. JIM JONES
11. My Life  feat. JASON DERULO
12. Secret Admirer   feat. LLOYD
13. Get Up/Levantate
14. Fuego (DJ Buddha Remix)   feat. DON OMAR
15. Stripper Pole (Remix)  feat. TOBY LOVE
16. Un Poquito   feat. YUNG BERG
17. Tell Me (Remix)   feat. FRANKIE J, KEN-Y
18. Mr. 305 (Outro)

    Pitbull jest rapperem, który zasadniczo odsądzany jest od czci i wiary przez konserwatystów za tandetę i wrzuty ragatonowe. Ale z drugiej strony, pamiętać trzeba, że chłopak wydał tyle nielegali, że zawstydziłby z pewnością nasze gwiazdy, po drugie, jest Latynosem, po trzecie wreszcie, dostał się w ręce wytwórni TVT, która wydaje muzykę, będącą pochodną Miami Bass oraz wydaje crunk. Dziwne zatem, że nagrania Pitbulla brzmią jak brzmią? No sopresa, papi.
    Poza tym, jeśli popatrzymy na producentów płyty, rzecz stanie się jeszcze jaśniejsza. Otóż za konsoletą stoją w równym rządku bardzo znani producenci crunk Lil Jon i Mr. Collipark oraz reszta, mniej znana, acz równie południowa: Tru, Wrek, Soundz, Vein, Brown Thugz, Drop & Deadbeats, Play-N-Skillz, Eddie Perez i 110% Pure. Wynikiem tego otrzymujemy... taneczną bombę, miks crunku, dirty souf, latynoskich rytmów i rapu. Oczekiwaliście po hip hopowej płycie tanecznej bomby? No, ale przecież hip hopowcy tez się lubią bawić, a w klubach musi coś grać, prawda?
    Żarciki, krążące po sieci mówią, że pokrzycz Miami, podrzuć parę hiszpańskich słów, co drugie słowo wrzucaj Pitbull - i będziesz mieć gotowy kawałek rappera. Ale to żarciki, bo aż tak źle nie jest. Pamiętajmy, że nie jest to koleś znikąd, a 'The Boatlift' jest jego trzecią o f i c j a l n ą płytą. No tak, refreny polegają na powtarzaniu, teksty nie są ambitne, traktując zazwyczaj o panienkach i zabawie, ale to przecież muzyka imprezowa, nie można zamulać na parkiecie. Wszyscy goście dostosowują się do klimatu - czy to Trick Daddy, czy Twista, Lil Jon, Jim Jones, czy jakiś kubański śpiewak. Wszyscy przyszli tu na imprezę na luksusowej łodzi i życiowych filozofii nie będzie! 'If you didn't come to dance, why did you come for?' wydaje się być pitbullowym motto.
    Jeśli Pitbull jest chujowy, kto kupuje jego płyty? Kto kupił ponad 32.000 kopii w dwa tygodnie? Ok, można mówić, że to tandeta, ale to przede wszystkim muzyka na parkiet, do klubu i na imprezę. Pitbull nie ma ambicji przebić lirycznie Mos Def'a, czy Nasa i zbawić hip hopu. On przyszedł tu się bawić i koniec. Point blank. Fiesta pura.

OCENA: 4\6