RAP AROUND THE WORLD

Ta strona poświęcona jest rapowi z całego świata. W hip hopie siedzę ponad 25 lat, zbieram płyty i nie ściągam ich z netu - chyba, że są to nielegale. Moja kolekcja płyt sięga ponad 15.000 sztuk - muszę chyba kupić większe mieszkanie, aby jeden pokój przeznaczyć TYLKO na płyty CD :) Nie spodziewaj się linków z downloadem - na pewno gdzieś sobie daną płytę znajdziesz - nie tu. I nie spodziewaj się też wielu nowości - ostatnio hip hop śmierdzi. Spodziewaj się za to recenzji rapu z ponad 100 krajów, albumów takich bardziej znanych i takich, o których słyszysz po raz pierwszy - może po taką płytę sięgniesz? Zapraszam na podróż po świecie hip hopu.
## Na dole dodałem flagi, żeby łatwiej było znaleźć coś z odpowiedniego kraju :)

niedziela, 14 kwietnia 2013

BROTHERS ARE DROPPEN - 7 OVER 6

So Serious 1995

1. Get Up
2. We Conquered Many
3. More Than Meets The Eye
4. Brothers Are Droppen
5. Outro

    To jedna z takich płyt, które wyszły w danym czasie w określonym miejscu i słuch o nich zaginą. Dopiero po kilkunastu latach ktoś wpada na egzemplarz w antykwariacie i się zajara... Dwóch kolesi z Kansas City, Don Juan i Alfred Hamilton Jr. są właśnie taką grupą. Nagrali, wydali, zniknęli...
    Sami sobie wyprodukowali cały krążek - w zasadzie to Don Juan robił bity z pomocą Alfreda. Dostajemy tu potężne brzmienie podziemnego g-funku. Brzęczące basy, podkręcone perkusje, sample z płyt z funkiem lat '70, piszczały i ogólnie klimat skaczących lowriderów wraz z zasłoniętymi mordami z uzi w ręku wewnątrz. Krótko, ale treściwie i bujająco.
    Lirycznie to taki sam styl, jak muzyka - obie części pasują do siebie jak sedes do dupy. Chociaż, dupa może kojarzyć się pejoratywnie, a tu jest po prostu fajnie. Kryminalne opowiastki z mrocznych ulic Kansas City opowiadane są całkiem przyjemnym głosem i flow. Jasne, że ciężko tu o fajerwerki i olśniewające wersy - to po prostu g-funkowa średnia, ale zbierając wszystko do kupy (to taki follow up do porównania o dupie i sedesie), otrzymujemy niezwykle przyjemną płytę.
    Owszem, to tylko 5 kawałków, ale są to traki mocno esencjonalne, świetne do samochodu, lub szwendania się po mieście. Gęsty funk, mocne teksty, jednak nie epatujące zbędną wrogością, tylko na zimno opisujące rzeczywistość. To już 18 lat, ale lubię czasem wrócić do tego krążka...

OCENA: 5-\6


piątek, 12 kwietnia 2013

PROJECT KINGZ - MOB TOP

Supernatural 2010

1 Money In Tha Bank - RYDAH J.KLYDE feat. ROB LO
2 Hey - GHETTO STARZ    
3 We Supa - SMASH UNIT feat. DUBB 20    
4 My Niggas - MAKI  feat. DUBB 20
5 Action Packed - AP.9   
6 Fly As Fuck - DUBB 20  feat. PRINCE AMEER
7 Drug Lord - JACKA feat. FED-X, CRUMB SNATCHER, D-DRE THA GIANT, MACK HACK, DUBB 20 (Remix)
8 Honor & Will - FREAKO feat. U-Z-I
9 Top Rank - DUBB 20
10 Crazy - RYDAH J. KLYDE   
11 We Keep Thuggin - DUBB 20 feat. PRINCE AMEER, MONTANA MACKS, CRUMB SUCKER   
12 Livin Everlastin - MONTANA MACKS  feat. FREAKO
13 It's Like That - ROB LO       
14 Get The Picture - HARPER BOI

    Choć album 'Project Kingz' firmowany jest nazwą Mob Top i jedną gębą na okładce, to jest to w zasadzie składanka różnych ludzi związanych z zachodnim południem Stanów. Ciężko nawet powiedzieć cokolwiek sensownego o twórcach, poza tym, że zgromadzili trochę nowych twarzy i starych wyjadaczy.
    Okładka płyty nie obfituje w informacje, dlatego nawet nie wiem, kto wyprodukował te bity. W sumie, nie ma to większego znaczenia, bo to typowy produkt południowego zachodu (czy też odwrotnie - zachodniego południa). Trochę funkowych wkrętów, ale w większości to podkłady oparte na przyspieszonych perkusjach z obfitością hajhetów. Poza tym, wiadomo, pianinka i syntezatory, wszystko zachowane w klimacie południowej hustlerki. Kiedy ktoś lubi ten flejwor, to jest ok.
    Na majkach za to mamy cały przekrój sceny z południowo-zachodnich stanów Ameryki. Mamy tu kilka propozycji z obozu Mob Figaz (Ap.9, The Jacka,  Rydah J. Klyde, Fed-X) oraz osób związanych z grupą, takich jak np. Rob Lo. Poza Mob Figaz, drugim zespołem rządzącym na płycie, jest Ghetto Starz, z którego pojawiają się Dubb 20, U-Z-I i Freako (nie żyjący już zresztą). Lirycznie, to typowe Bay Area style - hustle and pimp. Oczywiście, fani stylu będą szczęśliwi, słuchając owych kawałków od Ap.9, czy Ghetto Starz, ale ci, którzy słyszą te nazwy po raz pierwszy, mogą poczuć się lekko skofundowani. Może dlatego warto płytę sprawdzić?
    Nie jest to hit. To zwyczajna, nowoczesna płyta z Bay Area - nie tak funkowa, jak nagrania jeszcze sprzed 5 lat - bardziej posunięta w stronę południowego grania. Ale znajdziemy tu uznane gwiazdy niezależnej sceny: Fed-X, Ap.9, Rydah J. Klyne, czy The Jacka, którzy mają na kontach wiele solowych i wspólnych płyt, są zatem doświadczeni na tym polu. Niemniej jednak, płyta jest najzupełniej zwyczajna dla swojego przedziału klimatycznego.

OCENA: 3\6 


środa, 10 kwietnia 2013

EXIT 13 - LL COOL J

Def Jam 2008 

1. It’s Time For War
2. Old School New School
3. Feel My Heart Beat   feat. 50 CENT
4. Get Over Here   feat. IT'S YA GIRL NICOLETTE, JIZ, LYRIKAL, TRICKY DIAMONDZ
5. Baby    feat. THE-DREAM
6. You Better Watch Me
7. Cry    feat. LIL' MO
8. Baby (Rock Remix)   feat. RICHIE SAMBORA
9. Rocking With The G.O.A.T.
10. This Is Ring Tone M…   feat. GRANDMASTER CAZ
11. Like A Radio   feat. RYAN LESLIE
12. I Fall In Love    feat. ELAN
13. Ur Only A Customer
14. Mr. President    feat. WYCLEF JEAN
15. American Girl
16. Speedin On Da Highway / Exit 13    feat. FUNKMASTER FLEX
17. Come And Party With Me    feat. FAT JOE, SHEEK LOUCH
18. We Rollin’
19. Dear Hip Hop

    LL Cool J to legenda hip hopu, tego nie można mu odmówić. Pierwsze pięć albumów to absolutne kamienie milowe, szósty też był klasykiem, ale każdy następny zdobywał już tylko szczyty tandety, zamiast zdobywać serca fanów hip hopu. Do 1995 roku było już tylko gorzej, pomimo różnych prób. Ostatnia płyta J'a dla Def Jam, dwunasta w jego kolekcji, miała przywrócić mu uwagę fanów prawdziwego rapu.
    Czy to właśnie dlatego LL zaprosił na płytę w większości mało znanych producentów? I jak ma się do tego powrotu koszmarny 'Baby' od Tricky Stewarta, produkującego dla takich gwiazd, jak Britney Spears, czy Rihanna? No, ok, ja wiem, że Ladies Love Cool James i zawsze musi być jakaś pościelówa na jego krążku, ale ten numer przywołuje najgorsze wspomnienia z płyty 'Phenomenon'... Z tych bardziej znanych producentów jest jeszcze DJ Scratch, Marley Marl i Dame Grease (w duecie z Music Mystro) - oni jednak mogą zapewnić o powrocie LL'a... Reszta to różne style: Suits & Ray Burghardt, Frado & Absolut, Ryan Leslie prezentują raczej bity nowoczesne, za to The Dream Team (genialne 'Feel my heartbeat'!), Raw Uncut, Cue Beats, StreetRunner, czy Ilfonics to klasycznie zorientowani producenci.
    LL jest na tyle stary (w roku wydania płyty stuknęła mu 40-stka), że nie ma tu już chyba szans na zmianę flow i stylu - nie ma jednak sensu zmieniać czegoś, co się tyle lat sprawdzało. Problem w tym, że im J jest starszy, tym bardziej mięknie. Na okładce, co warto zauważyć, po raz pierwszy od czterech płyt pojawiła się naklejka o niecenzuralnej zawartości. Czyli jednak powrót? W sumie, i tak nie ma tu nic nowego: kilka kawałków pościelowych - w tym singlowe, tandetne 'Baby' i lepszy remiks z Richiem Samborą z Bon Jovi, 'American girl', czy jazzujący 'Cry' z milutką dla ucha Lil Mo - plus kilka innych. W zasadzie procent kawałków o laskach i imprezach jest kilka razy większy, niż na klasycznych albumach. Tu mamy może pięć kawałków prezentujących skillsy na majku LL'a, jeden, z Wyclef'em, jest politycznie nacechowany, reszta jest o jego podbojach miłosnych. Kryzys wieku średniego? Cóż, może. Jasne, kilka kawałków jest naprawdę dobrych: ''Feel my heartbeat', 'Cry', 'I fall in love', 'This is a ringtone motherfucker', 'Come and party with me' i 'We rollin', ale reszta jest albo średnia albo straszna (Baby, American girl). Goście, każdy z innej parafii, również wypadają różnie: 50 Cent miał szczęście być w świetnym traku, Richie Sambora odtandetnił singiel 'Baby', Grandmaster Caz dodał trochę prawdziwości i oldschoolu, Lil Mo od dawna jest uznanym głosem soulowym, Fat Joe i Sheek jak zwykle nieźle, ale reszta przepadła - czy to przez zupełnie marginalne wykorzystanie ich wokali, czy przez to, że kawałki są bardzo słabe.
    Powrót na tron? Wątpię. Są tu traki, które przypominają najlepsze lata LL Cool J'a, ale są też takie, które odwołują się do tych najgorszych nagrań. Chyba James nie potrafił się zdecydować na drastyczne posunięcia i zostawił te 'kasowe' numery, co wcale nie wyszło płycie na dobre, a przy okazji nie zapewniło wcale świetnej sprzedaży. Było się zdecydować albo na tandetę popową, albo na całościowy powrót do rapu. Bo tak, to rzeczywiście już tylko 'exit' the game...

OCENA: 3\6


poniedziałek, 8 kwietnia 2013

CONTROVERSY - CAM-CAPONE

2011

1. Gang Raid News
2. Dj Nik Bean Intro
3. I See You Watching Me   feat. C-DOLL
4. G'd Up Ft. Troublesome
5. You Know Me    feat. G MALONE, OUT WEST 
6. All The Way To The Top    feat. C-DOLL
7. Summer Time Everyday    feat. TROUBLESOME, MR. CRAZY
8. Nasty     feat. TROUBLESOME
9. Hustler Music    feat. TROUBLESOME, BIG JUNEBUG
10. Back It Up    feat. SLY BOOGIE, KNOC-TURN'AL
11. Next On The West
12. I'm A Hustler     feat. MARLON
13. Bartender     feat. OUT WEST
14. Cruz With Me     feat. KOKANE
15. IxE Bangen
16. Gettin It All    feat. STAGE, MARLON
17. Dj Nik Bean Outro

    Chicano rap to niejako oddzielny dział hip hopu. Niewiele osób orientuje się, że taki Cypress Hill to również przedstawiciele owego chicano. Oznacza to po prostu rap latynoski, rymowany częściowo po hiszpańsku. Cam-Capone (Capone to arcy popularna ksywa w klimatach chicano) to taki nowy przedstawiciel tej sceny, pochodzący z bardzo dalekich przedmieść LA, zwanych Rialto. Slamsów wręcz. 'Controversy' to darmowa taśma, którą można sobie ściągnąć z netu.
    Wbrew tytułowi, nie ma tu żadnej kontrowersji, jeśli chodzi o muzykę. Zwyczajne, dość nawet typowe dla Latynosów bity: funkowe piszczały w 80% kawałków, które wygrywają dowolne melodie z różnym natężeniem. Trochę gitarek i pianinek, lekkie perkusje... Do tego często refreny oparte są na wokalistach, którzy śpiewają swoje kawałki. Brzmi to owszem, bardzo przyjemnie, wprowadza nieco słońca do głośników, ale żeby od razu kontrowersja? E tam. 
    Podobno Cam to prawdziwy gangster, nawet jeśli zrobił maturę. Handlował dragami, hustlował 24 na dobę, ale to rap wyrwał go z bagna. W swoich tekstach opowiada właśnie o tym życiu jako hustla - zresztą samo intro wprowadza nas w sytuację: właśnie aresztowano 15 członków gangu, wśród których znalazł się rapper Cam Capone... Sporo tu jest gości, którzy podtrzymują kryminalny temat w zasadzie w każdym traku.  W większości są to mało znani, lokalni rapperzy, ale jest tu też bezbłędny Kokane ze swoim funkowym śpiewem oraz Knoc-Turn'Al, posiadający doświadczenie w stajni Dr. Dre.No i znowu: gdzie ta tytułowa kontrowersja? Brak.Bo, jak sam mówi 'controversy is my life, not a title'.
    Zamiast kontrowersji dostajemy, przyznam, bardzo przyjemny album chicano. Może i Cam nie jest świetnym emce, ale kto słyszał wypociny większości gwiazd latynoskiego rapu, to i tak będzie wiedział, że chłop daje sobie świetnie radę. OK, może teksty są monotematyczne i mało skomplikowane, ale całość brzmi fajnie - czy do fury, czy połażenia po mieście. Dobry funk, dobra jazda.

OCENA: 4\6




sobota, 6 kwietnia 2013

PSYCHOSE - TIMIDE & SANS COMPLEXE

A Donf' 1995

1. Le 20 Heures De La Cité     
2. Hardcore    feat. METO
3. Ennemi     feat. DJ KEAD, DEBILE SAS, DODO, METO
4. Les Keufs          
5. Demoniac    feat. METO
6. J'Me Véner         
7. Kiff Sur La Musique      
8. Tcheck Ca Comme Ca          
9. Respecte L'Homme         
10. Wicked     feat. METO
11. Dreadlocks    
12. Tu Tombe Dans Le Vice          
13. Peur De La Ville          
14. La Violence         
15. Le Feu Dans Le Ghetto 2     feat. METO
16. Ruffneck         
17. Rebel     feat. BLACK BLADA, BOOGOTOP
18. Je Les Emmerde

    To już trzeci, dość znany album grupy, dzięki której duet Doudou Masta i Doc Sky stali się całkiem popularnymi rapperami we Francji. Po tej płycie ich drogi się rozdzieliły i obaj zaczęli nagrywać albumy solowe, ale na początku lat '90 święcili triumfy jako bezkompromisowa, ostra rap grupa. 
    Producenci, którzy zajęli się produkcją, to Bruno Garcia, Charles Hurbier, Daniel Florean, Laurent Jeanne. Producenci, przyznam, poza tym pierwszym, dość przypadkowi, co trochę znajduje odbicie w bitach. Wszyscy zajmowali się produkcją nie tylko hiphopową, ale i house, afrykańskiej muzyki, jazzu, ambientu i Bóg wie czego jeszcze. Jednak muzyka na płycie to typowy hardkorowy rap rodem ze slumsów Nowego Jorku. Twarde perkusje, zawinięte w kółko sample, niepokojące dźwięki w tle. W latach '90 poza Francją byli popularni raczej NTM, MC Solaar, Assassin, nie wspominając już o I Am i wszyscy oni, choć prezentowali podobny w miarę styl, byli o niebo lepsi.
    Lirycznie to też nic odkrywczego: psychiczne akcje w ulicznym i socjologicznym sosie, podlane politycznymi wstawkami. Do tego te malunki na twarzach, mające dodawać oryginalności i mocy afrykańskich szamanów... Doudou Masta potrafi i zarymować zachrypłym głosem i toastować, co czyni go emce raczej uniwersalnego, Doc Sky również ma całkiem ciężki growling. Generalnie wszystko tu warczy, charcze, rzęzi i łupie w łeb. Przy czym chłopcy czerpią sporo z dokonań amerykańskich kolegów, często kogoś cytując lub wręcz podrabiając styl. Jest kilka lepszych kawałków (np. 'Ruffneck'), ale większość płyty przelatuje, zwinięta w jedną, kolczastą i chropowatą kulkę.
    Nie jest to żadne objawienie sceny francuskiej. Tak, Doudou Masta dał radę się wybić, choć od 10 lat jest raczej aktorem, niż rapperem. Doc Sky jest kojarzony jedynie z zespołu i nie wiem nawet, czy coś jeszcze nagrywa - nie słyszałem. Zwyczajna płyta tego okresu z Francji, niczym nie zaskakuje, a może drażnić wrzaskiem. Średnie.

OCENA: 3\6


czwartek, 4 kwietnia 2013

LOST SESSIONS - MOLEMEN

Molemen 2005

1. Live Yo Life - SHABBAM SHAHDIQ
2. The Illusion - IOMOS MARAD
3. Violate - L THE HEAD TOUCHA
4. The Small Things - CAPITAL D
5. Escape Route - SLUG
6. Lambslaughter - PRIME feat. SLUG
7. Yee Haw (rmx) - MF DOOM
8. Divide & Conquer - JUS ALLAH
9. Can You Relate - VAKILL
10. Be What I Wanna Be - LONGSHOT & RHYME SCHEME
11. Eddie Ill & DL Freestyle WORDSWORTH, PUNCHLINE & INVINCIBLE
12. With Us - CAGE & COPYWRITE
13. Boston to Chicago - ESOTERIC
14. Flashes in My Dreams - ALX
15. Roaches in My Eyelids - THIGAHMAHJIGGEE
16. Va2k - VAKILL
17. 1,000 yd. Stare - VIZION & VISUAL
18. You Can Try - APATHY, 7L & ESOTERIC

    His-Panik, Memo i PNS to zespół uznanych producentów, pracujących pod szyldem Ludzie-Krety. Zajmują się produkcją nie tylko dla podziemia Chicago, ale ich kawałki znajdziemy na wielu płytach i ze wschodu, tak samo, jak z zachodu. 'Lost Sessions' to jest ich piąty album producencki, gdzie zgromadzili kawałki robione właśnie dla innych wykonawców.
    Produkcje tria, razem lub osobno, są bardzo często wykorzystywane przez niektórych wykonawców, więc nie zdziwcie się, kiedy natraficie czy to na ksywki, czy  na szyld zespołu na którejś z płyt. W podziemiu są naprawdę znani i pożądani. Nic zresztą dziwnego, bo ich produkcje, choć klasyczne, są świeże i zwyczajnie dobre. Najwięcej traków wyprodukował tu Panik, pięć z nich zrobił PNS, a tylko trzy Memo, ale za to chyba najbardziej ruszające ('Live yo life', 'Divide & conquer' i 'With us'). Mógłbym napisać, że każdy z nich ma własny styl, ale... Memo niby robi najbardziej mroczne i ciężkie podkłady, ale Panik, pomimo, że większość jego bitów jest lżejszych i opartych na szybszych samplach, potrafi również zrobić taki gniotący, mocno podziemny bit ('Can you relate' czy 'Flashes in my dream'). Wiodą loopy z pianina, czasem dęciaki - ogólnie dość typowe, acz przyjemne podziemne granie.
     Ale kwintesencją tutaj jest to, kogo mamy na majku. A są to największe, nie powiem gwiazdy, ale postaci podziemnego rapu w obie strony od Chicago. Nie tylko stylistycznie, ale i lirycznie, bo tu nikomu skillsów odmówić nie da rady. No, poza kawałkiem Thigahmahjiggee, który jest raczej żartem, niż poważnym kawałkiem i jest lekko głupawy... Reszta natomiast to same sztosy. Zbadaj numery Shabbam Shahdiq, Vakilla, Jus Allaha, Esoterica, Slug'a i... reszty. Jasne, że najwięcej będzie tu traków od Mc, z którymi Krety współpracują na stałe, ale są również kawałki pojedyncze, równie dobre, co reszta. W zasadzie każdy kawałek można porozkminiać i każdym się zajarać. No, poza tym dziwolągiem 'Roaches in my eyelids'...
    Bardzo dobra płyta, która niewątpliwie zachwyci większość fanów klasycznego, podziemnego rapu. Bo nie dość, że produkcja na wysokim poziomie, to jeszcze rapperzy dają spory popis swoich umiejętności. Więcej takich płyt wypadałoby sobie życzyć...

OCENA: 5-\6


wtorek, 2 kwietnia 2013

VOL. 3... LIFE AND TIMES OF S. CARTER - JAY-Z

Roc-A-Fella 1999

1. Hova Song (Intro)
2. So Ghetto
3. Do It Again (Put Ya Hands Up)   feat. BEANIE SIGEL, AMIL
4. Dope Man    feat. SERENA ALTSCHUL
5. Things That U Do   feat. MARIAH CAREY
6. It's Hot (Some Like It Hot)
7. Snoopy Track   feat. JUVENILE
8. S. Carter   feat. AMIL
9. Pop 4 Roc   feat. BEANIE SIGEL, MEMPHIS BLEEK, AMIL
10. Hova Interlude
11. Big Pimpin'   feat. UGK
12. Is That Yo Bitch  feat. TWISTA, MISSY ELLIOTT
13. Come And Get Me
14. NYMP
15. Hova Song (Outro)

    Po dwóch, przebojowych, acz nieco słabszych niż debiut, albumach, Jay-Z powrócił ze swoją czwartą płytą. Publiczność zachłysnęła się singlowym kawałkiem z UGK, 'Big pimpin' i pierwsze miejsca list przebojów i sprzedaży zawładnął 'Vol. 3'.
    Mając taką kasę, jak Jay-Z, można zatrudniać najlepszych i najbardziej przebojowych producentów, prawda? Dlatego bity robili tu DJ Premier, Swizz Beatz, Timbaland (Big Pimpin!), DJ Clue, Irv Gotti, Rockwilder, Sam Snees, Ken Ifill, ale także K-Rob, Russell Howard, Sean Francis, Chauncey Mahan, czy Lance Rivera. Dlatego odpalając krążek, mamy nieodparte wrażenie, że Jay wrócił do klimatu niesamowitego  'Reasnonable Doubt'. Intro nawiązuje do skitów zawartych na debiucie, a pierwszy trak zrobiony przez Premiera brzmi jak żywcem wyjęty z tamtego krążka. Jednak zaraz potem Jay rozwiewa złudzenia, bo następują bardzo nowoczesne, plastikowe bity i klimat biorą diabli. Ale wydaje się, że część 4 Żywota Pana Cartera to swego rodzaju pomost między pierwszą płytą, a końcem wieku, bo klimat traków zmienia się co chwila, od zupełnej klasyki, po wykręcone, syntetyczne bity. Ale przyznam, że brzmi to dużo lepiej, niż na części 2...
    Skillsów Jay'a na majku nie trzeba przedstawiać, bo facet ma łatwo rozpoznawalny głos i styl, a do tego potrafi siekać panczami na lewo i prawo. Jego wersy nie są przeintelektualizowane i nie epatują filozofią dla ubogich. Jay po prostu opowiada historie, w które jesteśmy mu w stanie uwierzyć - nawet w jego imprezy na prywatnym jachcie - w końcu to milioner, tak? Zatem nawet jak pierdoli, jak to pimpuje i ile ma dziwek - nadal jest prawdziwy, bo wiemy, że go na to stać. Jasne, nie unika wpadek (trywialne i oklepane 'I'm a Roc-A-Fella soldier, I thought I told ya'), ale być może to specjalne zabiegi. Jako dobry biznesmen, Jay oczywiście zaprosił na płytę rapperów spod swoich skrzydeł, aby ich wypromować. Mamy tu obdarzonego świetnym głosem Beanie Sigel'a, panienkę Amil i krzykliwego Memphis Bleek'a. Spoza rodziny znalazły się śpiewające Mariah Carey i Serena Altschul, a także Juvenile na refrenie, przeszybki Twista i jak zwykle mistrzowska Missy Elliott oraz świetni UGK w hitowym 'Big Pimpin' (Pimp C - R.I.P.). Najlepsze traki, to naturalnie 'Big Pimpin', ale także 'It's Hot', 'So ghetto', czy 'Pop 4 Roc', ale są też słabsze, jak 'Dope man', czy 'Things that U do'.
    Jednakże, bilans wychodzi zdecydowanie na plus, choć oczywiście pierwszej płycie do pięt nawet nie sięga. Przynajmniej miałem ochotę do trójki wracać, w przeciwieństwie do części numer 2... Jay udowodnił, że nadal potrafi rapować i zrobić porządną, nowocześnie brzmiącą, a zarazem szanującą korzenie płytę. I bardzo fajnie.

OCENA: 4+\6