RAP AROUND THE WORLD

Ta strona poświęcona jest rapowi z całego świata. W hip hopie siedzę ponad 25 lat, zbieram płyty i nie ściągam ich z netu - chyba, że są to nielegale. Moja kolekcja płyt sięga ponad 15.000 sztuk - muszę chyba kupić większe mieszkanie, aby jeden pokój przeznaczyć TYLKO na płyty CD :) Nie spodziewaj się linków z downloadem - na pewno gdzieś sobie daną płytę znajdziesz - nie tu. I nie spodziewaj się też wielu nowości - ostatnio hip hop śmierdzi. Spodziewaj się za to recenzji rapu z ponad 100 krajów, albumów takich bardziej znanych i takich, o których słyszysz po raz pierwszy - może po taką płytę sięgniesz? Zapraszam na podróż po świecie hip hopu.
## Na dole dodałem flagi, żeby łatwiej było znaleźć coś z odpowiedniego kraju :)

środa, 27 lutego 2013

BALLERS - 504 BOYZ

The New No Limit 2002

1. Intro
2. Tight Whips   feat. 5TH WARD WEEBIE, LIL ROMEO, LITTLE D, SLAY SEAN
3. Who Run This   feat. 5TH WARD WEEBIE, C-NOTE, PAPA REU
4. Holla
5. Haters Gon Hate
6. I Got You Girl   feat. TYRON
7. Look At Me Now    feat. AFFICIAL
8. Yeah Yeah   feat. SLAY SEAN, YOUNG BLAZE
9. Get Back
10. Commercial
11. My Life Is Sweet    feat. AFFICIAL
12. Wanna Live Like Us   feat. AFFICIAL
13. Tell Me
14. War    feat. AFFICIAL
15. I Gotta Have That There
16. Everywhere I Go
17. Everybody Chillin    feat. KANGO SLIM
18. We Gon Ride
19. Grab Da Wall    feat. 5TH WARD WEEBIE, P-TOWN MOE

    Po latach sukcesu wytwórni No Limit, rządzonej przez Master P, kiedy wydawano po kilka albumów miesięcznie z tandetnymi okładkami Pen'n'Pixel i tandetnym, syntezatorowym brzmieniem - wreszcie przyszedł koniec. Złoty Czołg stanął w rowie. P musiał totalnie zmienić swoje podejście do biznesu, jeśli chciał coś zdziałać dalej, bo na razie jego włości zajęła wytwórnia Cash Money Millionairs z Lil Waynem na czele. Dlatego druga płyta 504 Boyz wydana została w zmienionym składzie i według innej formuły. W skład grupy weszli Master P i Silkk The Shocker, a do nich dołączyli Magic, Krazy, T-Bo oraz dwie nadzieje wytwórni: Choppa i Curren$y.
    Muzycznie w zasadzie wszystko zostało w starym kręgu, choć brzmienie zostało ulepszone o żywe instrumenty, a część syntezatorów wywalono na złom. Nadal jednak producentem był XL, który był jednym ze współtwórców rozpoznawalnego brzmienia No Limit Records. Po kilku latach nawet XL ewoluował i zaczął kombinować z brzmieniem i instrumentarium, co wyszło zdecydowanie na plus. Tak, nadal ilością hajhetów można by obdzielić miesięczny nakład płyt w NY, ale nie ma tych tandetnych melodyjek z Casio. W produkcji XL był wspomagany przez ludzi takich jak Full Pack Music, Ezell Swang, S. Bear, Sinista i Todd Moultrie - co i tak pewnie nikomu nie powie. Muzycznie zatem, południowe brzmienie, które zostało posunięte w dobrym kierunku - przyjemne podkłady, radio-przyjazne refreny do pokrzykiwania.
      Lirycznie No Limit nigdy nie stało na wysokim poziomie - militarny styl plastikowych żołnierzyków ulicy. Ale to jest Nowe No Limit i pamiętajmy o tym. Master P zatrudnił wschodzące gwiazdy południowego rapu: zdolnych i szanowanych CurrenSy i Choppa, którzy wybijają się i stylem i tekstami. Silkk zawsze uważany był za najciekawszego z graczy NL, choć będącego pod zbyt dużym wpływem Mastera. Nawet sam P daje tu radę, choć może odrzucać jego kwadratowy styl. Najgorzej wypada bodajże T-Bo, ale on i tak występuje najrzadziej. Do tego gościnne występy głodnego sukcesu 5th Ward Weebie, syna Mastera - Lil Romeo, weteranów południa C-Note i Papa Reu oraz promowanej młodzieży z wytwórni: Afficial i Slay Sean. Tylu emce i tyle stylów sprawia, że jest to jedna z ciekawszych płyt od No Limit.
    P tą płyta chciał się odbić od dna - w intrze nawet nabija się ze swoich problemów finansowych. I trzeba przyznać, że udało mu się osiągnąć sukces. Płyta przyjęta została bardzo dobrze przez fanów, sprzedaż była przyzwoita, wiele osób zwróciło uwagę na młodych rapperów: Curren$y obecnie jest rozchwytywany, a jego albumy sprzedają się świetnie... Można by rzec, że to kolejny sukces Mastera P. Jak dla mnie, porządna, południowa płyta, bardzo zróżnicowana i nie nudna.

OCENA: 4\6


poniedziałek, 25 lutego 2013

KEEP ON MOVIN' VOL.1 - GK MARYAN


Entotsu 2000

1. intro
2. 続・大災害
3. Relax Matha F**ka(23区別注)   feat. MACKA-CHIN, GORE-TEX, GAMA 
4. 土地土 FOREVER
5. Chill Time 1
6. アーバン トラップ(URBAN TRAP「都会の罠」)    feat. UZI 
7. THIS LIKE THAT~TOP ISLAND~
8. Chill Time 2
9. アル・パカチーノ
10. かけめぐる新宿ブルース
11. outro
12. TOKYO RELAX(acoustic album version)

     GK Maryan zaczynał grać hip hop w grupie Kaminari-Kazoku jeszcze w latach '90-tych, kiedy rap dopiero raczkował w Japonii. Owo powodzenie hip hopu wzmogło się dzięki gościnnym występom japońskich grup m.in. na płycie De La Soul oraz dzięki sukcesowi DJ Hondy na arenie międzynarodowej. Jednak nie oznaczało to wcale, że japońska scena rap stała się znana, a jej zespoły rozpoznawalne - pomimo, że na wyspach osiągały spore sukcesy.
     Kiedy szperam po zagranicznych scenach, okazuje się szybko, że to właśnie poza Ameryką przede wszystkim, ludzie mają serce do prawdziwego hip hopu. Do nas docierają te najbardziej komercyjne ochłapy, ale jeśli ktoś chce dotrzeć to 'prawdziwego' hip hopu, to się musi postarać. Japończycy udowadniają, że potrafią grać hip hop. Niestety, nie jestem w stanie odczytać kredytów, bo nie znam japońskich znaków, więc nie wiem, kto robił muzykę, ale to klasyczny rap z takim azjatyckim zacięciem. Sporo tu sampli jazzowych, muzyki klasycznej, czy z rozrywkowej muzyki japońskiej, dlatego raczej nie znajdziemy tu brzmień, które są wyświechtane i patentów, które słyszeliśmy w tysiącu kawałków. Ok, nie wszystkie bity są dobre, ale wszystkie ciekawe i warte sprawdzenia.
    Nie znam japońskiego na tyle, żeby zagłębiać się z zawiłości rapowych tekstów, ale z tego co przeczytałem w recenzjach i wyłapałem, teksty są dość proste, bo Maryan stawia na łatwość przekazu i prosty styl. Jakkolwiek dla Polaków nie brzmiałoby rymowanie po japońsku śmiesznie lub dziwacznie, mnie to już nie wzrusza, bo słyszałem rap w kilkudziesięciu językach i japoński nie jest najdziwniejszym do rymowania... :) Kiedy ciężko skupić się na przekazie, zwraca się uwagę na flow i styl oraz głos i ogólne brzmienie całości. I przyznać trzeba, że to gra bardzo ładnie i brzmi ciekawie i oryginalnie. Na pewno egzotycznie :)
    Zawsze będę mówił, że warto eksplorować obce sceny hip hopowe, poza tymi popularnymi u nas, jak amerykańską, francuską, niemiecką i brytyjską. Świat rapu ma tyle do zaoferowania, że człowiek może się zdziwić nie raz i nie dwa. Japońska scena zaś, jest na tyle doświadczona i rozwinięta, że można znaleźć to coś dla siebie. GK Maryan może nie jest najbardziej błyskotliwym jej przedstawicielem, ale jego pierwsza solówka to porządny kawałek j-hop'u.

OCENA: 4\6  



































































sobota, 23 lutego 2013

BACK IN BASS - TECHMASTER P.E.B. & DJ MAGIC MIKE

Newtown 1996

1. Bass Activation           
2. Sound Of The Underground           
3. 2 Turntables           
4. Back In Black           
5. Bass Planet           
6. It's Freaky           
7. Bass Interlude, No. 1           
8. Stylin'           
9. It's Time           
10. Boys           
11. Bass Interlude, No. 2           
12. Bassline           
13. Slow Jam           
14. M Tech           
15. How Low Can You Go?           
16. Retrospect       
17. Back In Black

    W latach '90 niezwykle popularnym stał się tzw. styl Miami Bass - grali go wykonawcy przede wszystkim z Florydy, a najbardziej rozpowszechnił ten rodzaj klasyczny już zespół The 2 Live Crew. Jednym z prekursorów i propagatorów Miami Bass był również DJ Magic Mike, który jednak nie jest szerzej znany poza Stanami, a nawet tam nie szczególnie - zwłaszcza jak na jego status klasyka. Nagrał sporo płyt, w różnych konfiguracjach, z czego dwa albumy z DJem, zwanym Techmaster P.E.B. Przed nami pierwsza płyta duetu, 'Back In Bass'.
    Magic Mike nigdy jednak nie był typowym przedstawicielem sceny Miami Bass, bo jako producent ciążył zdecydowanie w kierunku rapu ze Wschodniego Wybrzeża. Jednakże usłyszymy tutaj przede wszystkim klimaty znane z Flordy tamtego czasu: szybkie bity, elektroniczne dźwięki, sample z funku i rocka, czasem disco, wiele cut'ów i urywające łeb skrecze, którymi akurat tutaj zajmuje się Techmaster P.E.B. Rzec można, że to swoista mieszanka stylu Miami Bass z klimatami East Coast, w wyniku czego otrzymujemy czysty hip hop z przebasowanymi wstawkami i taką ilością skreczy, jakby to był album turntablistyczny.    
    I w sumie za taki można go uznać, bo skoro duet tworzą producent i DJ, to rymów niekoniecznie należy się tu spodziewać. Za całą warstwę liryczną robią więc cytaty z przeróżnych rapowych kawałków, a jeśli spojrzeć obiektywnie na scenę Miami Bass początku lat '90, to o ile rapperzy gadali głównie pierdoły na temat cipek i pieniędzy w dowolnie wulgarny sposób, to ich DJe, choć zupełnie nieznani, przewyższali często umiejętnościami niejednego znanego turntablistę z reszty Stanów.     Dzięki wszystkim powyższym punktom, mamy całkiem świeżą po dziś dzień płytę, która z jednej strony może trochę męczyć przebasowanymi wstawkami i dziwacznymi dla niezorientowanych wkrętami, z drugiej pełna jest fajnych sampli i świetnego skreczingu. Znajomy nazwał to turntablism dla ubogich, ale to nie do końca prawda. Warte sprawdzenia na pewno.

OCENA: 4-\6


czwartek, 21 lutego 2013

GENERATION EFX - DAS EFX

Elektra 1998

1. Intro 
2. Raw Breed 
3. Shine 
4. Somebody Told Me    feat. 8-OFF, NOCTURNAL
5. Set It Off
6. No Doubt    feat. M.O.P., TEFLON
7. Rap Scholar    feat. REDMAN
8. Generation EFX   feat. EPMD
9. Rite Now 
10. Whut Goes Around    feat. MISS JONES
11. Make Noize 
12. New Stuff 
13. Take It Back  feat. PMD
14. Change 
15. Rap Scholar [Original Version]   feat. REDMAN

    Skoob i Drey wyszli na początku lat '90 na plecach EPMD i swoim unikalnym stylem zdobyli duży szacunek na ulicy. Wprawdzie teksty nie miały większego sensu, ale za to zróżnicowane tempo rymowania, dodawana do wszystkiego końcówka 'iggedy' i wygląd 'prosto z kanału' nadawał im autentyczności i blichtru ulicznego. Jednak ich czwarta płyta, 'Generation EFX', przepadła totalnie i okazała się porażką.
    Ku temu było kilka powodów. Po pierwsze, muzyka. Nadal większość podkładów zrobił PMD, oprócz niego 8-Off, Solid Scheme, Rashad Smith, Tony L i Mike Lowe, ale nie ma tu już tego brudu, wyciągniętego z kanałów. Są czyste, bangerowe podkłady, często czerpiące z dobrodziejstw elektroniki (dość koszmarny 'Set it off'), choć oczywiście znajdziemy tu wiele sampli. Jednak podstawową wadą tego krążka są marne, wtórne bity, które zupełnie nie przystają do wcześniejszych dokonań grupy, za które pokochał ich rapowy świat. Muzyka jest tu zwyczajnie słaba.
    W większości wersów, również, Das EFX zrezygnowali ze swojego 'iggedy style' i ich teksty zaczęły mieć jakiś tam sens - to znaczy, nadal jest to bragga prawie w 100%, ale wersy mają sens. Dodatkowo, po raz pierwszy możemy zaobserwować taki wysyp gości na płycie EFXów: jest 8-Off ze swoim zdartym głosem, są MOP i zapomniany nieco obecnie Teflon, jest komiczny Redman, są 'tatusiowie chrzestni' EPMD na pętli z James'a Bonda, no i śpiewająca Miss Jones. Czyli w zasadzie wszystko w rodzinie. Przy czym nie ma żadnych lirycznych zaskoczeń - Das EFX słuchało się dla ich zakręconego stylu i ciężkich bitów - czego tutaj jak na lekarstwo...
    No i już wiadomo, dlaczego album przepadł - nie ma tu tego brudnego pierwiastka, dzięki któremu płyty Das EFX były hitem. 'Generation EFX' jest przeciętna do bólu - zdecydowanie najsłabsza płyta duetu. Nie pomogły gościnne występy, nie pomogły nowoczesne produkcje. Płytko i płasko.

OCENA: 3\6 


wtorek, 19 lutego 2013

SOUTHERN EMPIRE - THE 9.17 FAMILY

Motown 2001

1 Space High
2 Grind It Out 
3 S.W.A.T.S.
4 Choose One (Deep Thoughts)
5 Running Up 
6 We Blaze 
7 Come Up
8 Wit Somethin' Without Nuthin' 
9 Through Dem Crackers 
10 Country Boy
11 Bowz Up 
12 Chiefaz 
13 Why We Fightin' 
14 Whoop Ride

    Ta południowa rodzina rapowa składa się z trzech grup: Backhome, Bonafide i Kin oraz dwóch solistów: Yagaboo i Zoe. Najciekawsze jest to, że brygadę złożył sam Hank Shocklee - człowiek odpowiedzialny za sukces takich wykonawców, jak Public Enemy (!!), Slick Rick, czy LL Cool J. Czego więc można się spodziewać po człowieku, który stworzył legendy?
    Hank, trzymający na ogólnej produkcji swoje ręce, zaprosił do zrobienia bitów tylko dwie osoby: Eddie Stokes'a, który nagrywał wcześniej z Arrested Development oraz Lucy Pearl. Jeśli lubi ktoś południowe bounsy, to będzie raczej zadowolony: hi-haty, potępieńcze dźwięki w tle, syntetyczne pianinka i inne skrzypki. W 'Country Boy' trafimy nawet na granie westernowe, z muzą country na bicie. Ogólnie, klimat jest dość typowy dla Atlanty i okolic, niektóre bity są nawet niezłe ('Bowz Up'), niektóre ('Runnin Up') marne strasznie, ale bilans nie wychodzi najgorszy.
    Wokalistów jest tu aż za dużo, więc mamy również spory przekrój stylistyczny. Czasem rapperzy lecą Goodie Mob, czasem w stylistyce ragga, czasem zmieniają po południowemu tempo... Dzięki Backhome mamy tu również szczyptę muzyki r&b - ale niewiele. Tematyka? Po Shocklee można by się spodziewać zaangażowanej poetyki politycznej, ale nie, nic z tych rzeczy. To są opowieści wiejskich chłopaczków w miejskiej dżungli, próbujących związać koniec z końcem. Czyli kasa, życie na dzielni, bądź prawilny. Wszystko z typowym dla południa akcentem i końcówkami. Żadnych gości nie przewidziano, bo przecież dziesięć osób w składzie wystarczy, prawda? Dobre kawałki, które zostają, to 'Bowz up' i 'Why we fightin'...
    Kiedy zobaczyłem, kto jest głównym producentem płyty, lekko się zdziwiłem. Jeszcze bardziej zdziwiony pozostałem po przesłuchaniu albumu, bo ni cholery nie spodziewałbym się po Shocklee'm takich baunsów. Tymczasem dostajemy typową płytę południową, z całkiem zwyczajnymi emce, którzy nie kaleczą, mają różne style - co zapewnia urozmaicenie, ale nie błyszczą w większości kawałków w ogóle. Nawet na południu Stanów szału nie było, recenzenci pozostali raczej chłodni - i słusznie, bo nie ma za bardzo na czym zawiesić ucha. Dla fanów południa.

OCENA: 3-\6  


niedziela, 17 lutego 2013

GAME CHECK - FREAKY FRED

Let The Trunk Rump 1994

1 Stirctly 4 Da Trunk
2 Take A Tuke
3 The Flatlands
4 Freaky Fonk Flow
5 Play It Right
6 Punk Bitch
7 Perp 'N Jerk
8 Peep A Playa

    Zagadka - lata '90, młody chłopak z Kalifornii, okładka na tle fury, kraciasta koszula, morderczy wyraz twarzy. Jaką muzykę gra chłopak? Odpowiedź jest jasna totalnie - to musi być gangsta rap, nie ma chuja. Jedna i jedyna płyta od Dziwacznego Fryderyka nie odniosła sukcesu w czasie wypuszczenia jej na rynek. Dopiero po latach internauci doceniają płytę i nie wahają się nazywać 'Game Check' zachodnim klasykiem. Nie przesadzają?
    Nie ma co narzekać, płytę produkowali Mike Mosley, Sam Bostic i Freaky Fred we własnej, chuderlawej osobie. Pierwsza dwójka do osoby odpowiedzialne za produkcje dla m.in. E-40, a także jego całej paczki, no i wielu innych artystów z Bay Area. A że Fairfield, skąd pochodzi Fred, leży zaraz obok Vallejo, będącego siedzibą E-40 i całego Sic Wid It Records, sprawa jest jasna - to koleżkowcy. Dlatego, to co mamy na płycie, to standard z Bay Area: piszczały, brzęczące basy, funkowe sample, żywe gitarki - prawdziwy gangsterski funk. No i do tego trochę cutów z klasyków gangsterskiego rapu.
    O czym może mówić taki młodzieniec na płycie? Jasne, że o typowych sprawach dla gangstera: sporo o funku, który robi najlepiej, a który brzmi świetnie w stereo w samochodzie, trochę o dziwkach i jakim to Fred nie jest playa, wszystko okraszone historyjkami z przedmieścia, jakim jest Fairfield. Bez zbytecznego epatowania przemocą, Fred stawia na ten 'fonk', który wydaje się jego życiem. Nie ma tutaj gości, Fred ogarnia wszystko sam i radzi sobie całkiem nieźle.
    Płyta, choć dziś chyba nie do dostania na legalu, poza aukcjami, uznawana jest za klasyk Bay Area. Jeśli ktoś lubi brzmienie właśnie stamtąd, będzie zachwycony, zarówno warstwą muzyczną (Mosley & Bostic to klasyka produkcji i świetni muzycy). Na forach można przeczytać bardzo pozytywne opinie na temat tego albumu - mnie nie rzucił na kolana, ale jest niezły, to trzeba przyznać. Podobno gotowy był już drugi album Freda, ale... koleś zaćpał. Szkoda.

OCENA: 4-\6  


piątek, 15 lutego 2013

SWEAT LODGE INFINITE - 2MEX

Temporary Whatever 2003

1. Obey
2. Seconds Ago
3. Pavilions Of Sound
4. 3 Or 13   feat. ACEYALONE
5. Instead Of Going Out
6. Copy that   feat. AWOL ONE  
7. Before The Format
8. M.A.S.H.   feat. EXISTEREO, BUSDRIVER, KERMIT
9. In The No
10. Skit
11. Lightpost 2 Lightpost    feat. LIFEREXALL, ST. MARK 9:23
12. No Category   feat. AWOL ONE, ACEYALONE
13. Outro

    Wymienić projekty, w których udziela się 2Mex, zajmuje trochę czasu: The Visionaries, Of Mexican Descent, Look Daggers, The Returners, The Mind Clouders... Oprócz tego, oczywiście, nagrywa solowe płyty. Przed sobą mamy jego trzeci samodzielny album, którym udowadnia swoje nieprzeciętne skillsy na majku, bo płytę uważa się za jedną z jego najlepszych.
    Cała muzyka powstała w studio Longetivity z zespołu Darkleaf. To mroczny, surowy hip hop, pełen dziwacznych dźwięków i niepokojących skreczy DJ Mixmaster Wolf'a. O ile Los Angeles kojarzy się nam często z g-funkiem, warto pamiętać, że bardzo aktywna jest tam scena alternatywna, sięgająca głębszych podziemi, niż NY. Muzycznie, to jedna z tych płyt, które określiłbym 'dla koneserów' - coś jak bardzo wytrawne wino. Polubią to tylko znawcy tematu. Bo nie ma tu klasycznie pociętych sampli i boombapowych perkusji - jest chaos.
    Ponadto sam 2Mex nie ułatwia zrozumienia zawartości. Jego filozoficzne teksty na temat życia i społeczeństwa często nie są spójne, jeden wers nie wynika z drugiego i wydaje się, że to po prostu poskładane byle jak słowa. Naprawdę, czasem ciężko jest nadążyć za tokiem myślenia Alejandro aka 2Mex. A do tego koleś przetyka to wszystko bragga. Jeden wielki liryczny misz-masz, czyli czysta poezja :) Zamieszanie pogłębiają goście - zresztą również tuzy kalifornijskiego podziemia: odpałowy Busdriver, genialny w swoim stylu Aceyalone, obdarzony niesamowitym głosem i stylem AWOL One, Kermit z Darkleaf i inni. Mnie się najbardziej tu podoba 'Lightpost 2 lightpost', ale w sumie większość jest podobna.
    Nie jest to łatwa płyta do słuchania i na pewno nie każdemu będzie się podobała. 2Mex to jest klasa sama dla siebie - poezja latynowskiej ulicy. Jasne, czasem nie rozumiesz, o co kolesiowi w ogóle chodzi i to obniża ocenę, ale jeśli ktoś lubi alternatywne granie z podziemi Kalifornii, będzie uradowany.

OCENA: 4-\6